Η 29η του μήνα δεν είναι πια απλώς μια ημερομηνία για τον Ολυμπιακό. Είναι σημείο αναφοράς. Είναι υπενθύμιση. Είναι μνήμη και συνέχεια μαζί. Από τη νύχτα της 29ης Μαΐου 2024, όταν γράφτηκε ιστορία με την κατάκτηση του Conference League, μέχρι σήμερα, συμπληρώνονται 20 μήνες μιας διαδρομής που δεν σταμάτησε ποτέ να γεννά χαμόγελα, υπερηφάνεια και πανηγυρισμούς.
Χθες, στο Άμστερνταμ, δεν παίχτηκε απλώς ένας αγώνας. Προστέθηκε άλλη μία σελίδα σε ένα βιβλίο που εδώ και σχεδόν δύο χρόνια γράφεται με ένταση, χαρακτήρα και ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση. Μια ακόμη βραδιά που επιβεβαίωσε πως αυτό που ζει ο Ολυμπιακός δεν είναι συγκυρία. Είναι εποχή.
Η πρόκριση που πανηγύρισε ο Ολυμπιακός δεν ήταν απλώς σπουδαία. Ήταν ιστορική. Για πρώτη φορά, ελληνική ομάδα όχι μόνο συμμετείχε στο νέο format του Champions League, αλλά κατάφερε να πανηγυρίσει και την πρόκριση.
Ιστορική ήταν εξαρχής η παρουσία, ιστορικός όμως αποδείχθηκε και ο τρόπος. Μετά από πέντε αγωνιστικές, ο Ολυμπιακός είχε μόλις δύο βαθμούς και μπροστά του μια απαιτητική εκστρατεία: ταξίδι στο Καζακστάν, υποδοχή της ιδιαίτερα ποιοτικής Μπάγερ Λεβερκούζεν και φινάλε στο Άμστερνταμ απέναντι στον Άγιαξ, ο οποίος ερχόταν από δύο διαδοχικές νίκες με ανατροπή. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που, μετά την ισοφάριση με το πέναλτι του Κάσπερ Ντόλμπεργκ, σκέφτηκαν ότι ίσως ετοιμαζόταν και τρίτη. Αυτό δεν συνέβη. Ο Ολυμπιακός απάντησε με τρεις διαδοχικές νίκες, με δύο συνεχόμενα διπλά σε Αστάνα και Άμστερνταμ, υπογράφοντας μια εντυπωσιακή διαδρομή στη League Phase και μια μυθική, ιστορική πρόκριση.
Για να είμαστε ξεκάθαροι: ο Ολυμπιακός δεν ξεκίνησε από το μηδέν. Η εγχώρια κυριαρχία εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες αποτελεί τη βάση αυτής της διαδρομής. Και τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, ο σύλλογος έχει ψηλώσει σταθερά στην Ευρώπη, με παρουσίες, πορείες, προκρίσεις και βραδιές που έχτισαν εμπειρία και αυτοπεποίθηση. Η κατάκτηση του Conference League δεν ήρθε για να ακυρώσει το πριν. Ήρθε για να το σφραγίσει και να το μετατρέψει σε κάτι άλλο. Σε σημείο καμπής. Σε στιγμή που άλλαξε πίστα τον Ολυμπιακό και τον έβαλε οριστικά σε μια νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα.
Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Ολυμπιακός έμαθε να ζει σε υψηλές ταχύτητες. Ως κάτοχος Conference μπήκε στο Europa League και στάθηκε με αξιοπρέπεια, με σπουδαίες νίκες, με πρόκριση ως 7ος από τη League Phase, αποδεικνύοντας ότι η ευρωπαϊκή του ταυτότητα δεν εξαντλήθηκε σε μια μαγική άνοιξη, αλλά εξελίχθηκε σε σταθερή βάση.
Φέτος, στο κορυφαίο επίπεδο, η ομάδα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κοίταξε τα θηρία στα μάτια. Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Άρσεναλ. Ονόματα βαριά, έδρες απαιτητικές, παιχνίδια υψηλής έντασης. Κι όμως, αυτή η ομάδα δεν λύγισε. Πήρε 11 βαθμούς, θα μπορούσε να έχει και περισσότερους, ίσως ακόμη και 15. Αλλά το ουσιαστικό δεν ήταν ο αριθμός. Ήταν το πώς στάθηκε. Με προσωπικότητα, με καθαρό μυαλό, με πίστη στο πλάνο της.
Το Άμστερνταμ ήρθε σαν φυσική κατάληξη αυτής της πορείας. Όχι ως εξαίρεση, αλλά ως επιβεβαίωση του DNA αυτής της ομάδας. Και μαζί της, όπως πάντα, ο κόσμος. Περίπου 3.000 φίλοι του Ολυμπιακού μέσα στο γήπεδο και άλλοι 6.000 έξω από την πόλη, στους δρόμους και στα σημεία συνάντησης. Ερυθρόλευκα χρώματα παντού. Φωνές, τραγούδια, αγκαλιές. Και μετά το τέλος, ένα πανηγύρι που κράτησε όλη τη νύχτα. Όχι από εκτόνωση. Από περηφάνια. Από την αίσθηση ότι ζουν ακόμη μία μοναδική στιγμή που τους χάρισε ο Ολυμπιακός.
Αυτό είναι το «πάρτι στα γήπεδα και στους δρόμους». Δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι εικόνες από το Πόρτο, το Καζακστάν, το Λονδίνο, τη Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ. Είναι το Καραϊσκάκη γεμάτο όχι από άγχος, αλλά από προσμονή. Από πίστη. Από χαρά. Είναι ένας κόσμος που δεν αφήνει ποτέ μόνο τον Ολυμπιακό, γιατί νιώθει ότι αυτή η ομάδα τον ανταμείβει.
Ο Ολυμπιακός δεν ζει απλώς μια καλή σεζόν. Ζει μια καλή περίοδο ζωής. Μια περίοδο όπου η ομάδα, ο κόσμος και η Ευρώπη συναντιούνται στο ίδιο σημείο. Όπου τα ταξίδια δεν είναι αγγαρεία, αλλά εμπειρία. Όπου κάθε ευρωπαϊκή βραδιά είναι υπόσχεση, όχι φόβος.
Κάποιοι περίμεναν να τελειώσει. Άλλοι να ξεφουσκώσει. Άλλοι να αποδειχθεί πυροτέχνημα. Είκοσι μήνες μετά, το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτό το ταξίδι συνεχίζεται.
Και όσο συνεχίζεται, τα γήπεδα και οι δρόμοι θα γεμίζουν ξανά.
Με χρώμα. Με φωνή. Με υπερηφάνεια.
Γιατί κάποια πράγματα δεν μετριούνται μόνο σε τίτλους.
Μετριούνται σε διάρκεια.
Και αυτό κρατάει 20 μήνες και το ταξίδι συνεχίζεται!