Στον αθλητισμό, τα αποτελέσματα είναι πάντα ο πιο ειλικρινής καθρέφτης. Υπάρχουν όμως οργανισμοί που, όταν η εικόνα δεν τους δικαιώνει, δεν κοιτάζουν τον καθρέφτη. Προτιμούν να τον σπάσουν. Και στη θέση του να τοποθετήσουν έναν καινούργιο. Κάθε μέρα.
Το τελευταίο τετραήμερο αποτελεί ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας διαρκούς μετατόπισης της ατζέντας, όπου το θέμα της ημέρας αλλάζει συνεχώς, όχι επειδή αλλάζει η πραγματικότητα, αλλά επειδή η πραγματικότητα δεν είναι βολική.
Παρασκευή: Το restart που έμεινε στα λόγια
Η αρχή έγινε με το γνώριμο αφήγημα της αντίδρασης. Επικοινωνιακή ευφορία, προσδοκίες, μετά τη μεταγραφή του Χέιζ Ντέιβις και η αίσθηση ότι όλα αλλάζουν.
Η πραγματικότητα όμως στο παρκέ είχε άλλη άποψη. Η νέα ήττα στο T-Center ήρθε με τρόπο που πόνεσε πολύ. Και μαζί της, η ανάγκη για νέο αφήγημα.
Σάββατο: Όταν φταίει ο πανηγυρισμός και όχι η ήττα
Το επόμενο στάδιο ήταν το αναμενόμενο. Η συζήτηση μετατοπίστηκε. Όχι στο αγωνιστικό κομμάτι, αλλά στη συμπεριφορά του αντιπάλου. Ο πανηγυρισμός έγινε θέμα. Η πρόκληση έγινε πρωτοσέλιδο.
Όχι η ήττα. Γιατί είναι πάντα πιο εύκολο να μιλάς για τον αντίπαλο, παρά για τον εαυτό σου.
Κυριακή: Το «σκάνδαλο» του ΣΕΦ και η τέχνη της αλλαγής ατζέντας
Και κάπου εκεί, το έργο έγινε ακόμη πιο γνώριμο. Η συζήτηση μεταφέρθηκε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ξαφνικά, το βασικό θέμα δεν ήταν οι αγωνιστικές εξελίξεις, αλλά το υποτιθέμενο «σκάνδαλο» του ΣΕΦ. Αναλύσεις, καταγγελίες, υπαινιγμοί, αριθμοί, σενάρια.
Όλα επιστρατεύθηκαν για έναν λόγο: να φύγει η συζήτηση από το παρκέ.
Γιατί όταν η πραγματικότητα δεν σε εξυπηρετεί, δημιουργείς μια άλλη. Πιο βολική. Πιο χρήσιμη. Πιο «ελεγχόμενη».
Δευτέρα: Οι αθλιότητες για τον Ντόρσεϊ και το ξεπέρασμα κάθε ορίου
Και όταν ακόμη κι αυτό δεν αρκεί, έρχεται το επόμενο στάδιο. Η στοχοποίηση.
Διακινήθηκαν αθλιότητες για τον Τάιλερ Ντόρσεϊ. Υπαινιγμοί, ψέματα και σενάρια που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Έναν αθλητή που αναχώρησε εκτάκτως για τις Ηνωμένες Πολιτείες για προσωπικούς και οικογενειακούς λόγους, κάποιοι επέλεξαν να τον παρουσιάσουν διαφορετικά.
Όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, δεν μιλάμε πλέον για πίεση. Μιλάμε για απελπισία.
Τρίτη: Η… νέα «στήριξη» και η κοντή μνήμη
Και φυσικά, όπως σε κάθε καλό επικοινωνιακό σενάριο, ήρθε και το τελευταίο κεφάλαιο.
Η στήριξη. Ξαφνικά, οι ίδιοι που το προηγούμενο διάστημα είχαν χαρακτηρίσει δημόσια παίκτες και προπονητές «ξεφτιλισμένους», εμφανίζονται να στηρίζονται. Δυο ημέρες πριν ο ιδιοκτήτης ζητούσε από τη FIBA να προστατεύσει τους προέδρους από τους «κακούς» παίκτες και προπονητές, βγάζοντάς τους ξανά στη σέντρα και μια ημέρα μετά…στήριξη.
Η ειρωνεία είναι προφανής.
Κρίμα μόνο που ο Αταμάν είχε ήδη διαγράψει τους λογαριασμούς του από τα social media και πιθανότατα δεν πρόλαβε να δει το νέο μήνυμα «στήριξης».
Ίσως να είχε ενδιαφέρον.
Η πραγματικότητα, όσο κι αν ενοχλεί, δεν αλλάζει. Το μοτίβο είναι πλέον ξεκάθαρο.
Παρασκευή: αισιοδοξία.
Σάββατο: φταίει ο αντίπαλος.
Κυριακή: φταίει το ΣΕΦ.
Δευτέρα: Ο Ντόρσεϊ και ο Χέιζ Ντέιβις
Τρίτη: ξαφνική «στήριξη».
Η ατζέντα αλλάζει. Η πραγματικότητα όμως όχι.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα αποτελέσματα δεν επηρεάζονται από αναρτήσεις, αφηγήματα ή επικοινωνιακές καταιγίδες. Επηρεάζονται μόνο από όσα συμβαίνουν μέσα στο γήπεδο.
Και εκεί, δεν υπάρχει επικοινωνία.
Υπάρχει μόνο η αλήθεια!