Τίποτα καινούργιο στο ΟΑΚΑ. Ο Παναθηναϊκός κατάφερε για ακόμη μία φορά να επιβεβαιώσει τη… σταθερότητά του, μένοντας στο 2-2 με τη Βικτόρια Πλζεν και προσφέροντας στον κόσμο του αυτό που έχει πλέον γίνει παράδοση: γιούχα, αποδοκιμασίες και γενική απογοήτευση.
Από νωρίς φάνηκε ότι η βραδιά δεν θα εξελισσόταν σε «ευρωπαϊκή παράσταση». Αντιθέτως, το σκηνικό θύμιζε περισσότερο επανάληψη παλιού επεισοδίου. Νεύρα στην εξέδρα, μουρμούρα στις κερκίδες και μια ομάδα που έδειχνε να παλεύει περισσότερο με τον εαυτό της παρά με τον αντίπαλο.
Και κάπου εκεί, μόλις προηγήθηκαν οι Τσέχοι το ΟΑΚΑ έκανε αυτό που ξέρει καλά. Αντέδρασε. Όχι με χειροκρότημα. Όχι με στήριξη. Αλλά με το γνώριμο soundtrack της σεζόν: γιούχα. Δυνατή, καθαρή και χωρίς παρεξηγήσεις.
Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον δεν προκαλεί καν εντύπωση. Έχει γίνει μέρος της εμπειρίας. Πηγαίνεις στο γήπεδο, βλέπεις το ματς, ακούς τη γιούχα. Σαν τελετουργικό. Σαν κάτι που απλώς… συμβαίνει.
Το τελικό σφύριγμα βρήκε τον Παναθηναϊκό να φεύγει με ισοπαλία και τον κόσμο να φεύγει με… νεύρα. Μια σχέση που πλέον μοιάζει απόλυτα ειλικρινής. Χωρίς προσχήματα. Χωρίς αυταπάτες.
Άλλωστε, όταν η γιούχα γίνεται συνήθεια, παύει να είναι αντίδραση. Γίνεται… ταυτότητα.