Ο Αχιλλέας Μαυροδόντης γράφει στο RedInfo για τον Ολυμπιακό και την τραγική εμφάνιση στον τελικό του Final 8.
Ο Ολυμπιακός έμοιαζε σαν να μην μπήκε ποτέ πραγματικά στον τελικό και γνώρισε μια απολύτως δίκαιη ήττα από τον Παναθηναϊκό, βλέποντας τον πρώτο τίτλο της χρονιάς να χάνεται. Και χάνεται όχι επειδή ο Ολυμπιακός έχασε, αλλά επειδή ο Παναθηναϊκός κέρδισε και κέρδισε ξεκάθαρα σε όλους τους τομείς.
Οι Ερυθρόλευκοι έδιναν την εντύπωση πως δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι αγωνίζονταν σε τελικό. Το είπε άλλωστε και στις δηλώσεις του ο Τόμας Γουόκαπ. Ξεκίνησαν νωχελικά και στην ουσία περίμεναν τα πάντα από τον Βεζένκοβ.
Κι όταν ο Βεζένκοβ έπαψε να σκοράρει ασταμάτητα, ο Ολυμπιακός έμοιαζε… εξαφανισμένος από το παρκέ. Ο Χέιζ-Ντέιβις δεν τον «έσβησε» ακριβώς. Απλώς του δυσκόλεψε την κίνηση χωρίς την μπάλα κι αυτό έκανε τον Ολυμπιακό προβλέψιμο και στατικό, αφού οι υπόλοιποι δεν έβρισκαν χώρους για εκτέλεση, καθώς με κάθε κίνηση του Σάσα, τραβιέται μαζί και η άμυνα, δίνοντας χώρους στους συμπαίκτες του να εκτελέσουν ανενόχλητοι.
Ο Χολ δεν κατάφερε να δώσει ένταση στο παιχνίδι, ο Μιλουτίνοφ ήταν ξεκάθαρα επηρεασμένος από το σπασμένο δάχτυλο (το χτύπησε κιόλας κάποια στιγμή και πόνεσε) και ο Τζόουνς δεν αγωνίστηκε καθόλου στη δεύτερη περίοδο. Παράλληλα, ο Ολυμπιακός δεν έβρισκε με τίποτα το μεγάλο σουτ που θα τον έβαζε ξανά στο ματς και θα του έδινε ψυχολογία, με αποτέλεσμα στο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός να έχει τον απόλυτο έλεγχο.
Η ατάκα «είναι ντροπή αυτό που δείχνουμε σε άμυνα και επίθεση» του Σάσα Βεζένκοβ στην ανάπαυλα τα λέει όλα. Ακόμη κι όταν άρχισαν να μπαίνουν κάποια σουτ, ο Ολυμπιακός δεν έμοιαζε απειλητικός, με τον Παναθηναϊκό να βρίσκει πάντα τρόπο να κόβει τη φόρα των αντιπάλων του. Και μέσα σε όλα ήρθε και ο νέος τραυματισμός του Βεζένκοβ που έσβησε κάθε ελπίδα, αφού η αφύπνιση του Φουρνιέ ήρθε αργά και ο Τζόουνς μπορεί να έδωσε κάτι παραπάνω κοντά στο καλάθι, αλλά πλέον ήταν αργά.
Αν το σουτ του Παπανικολάου όταν η διαφορά έπεσε στους 12 είχε μπει, τότε ίσως να βλέπαμε άλλο ματς. Αλλά ο Ολυμπιακός πάλευε πλέον να «κλέψει» το ματς. Όχι να το πάρει, Γιατί, όπως είπε και ο Γιώργος Μπαρτζώκας, δεν άξιζε κάτι περισσότερο από αυτό που πήρε.
Αν ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε χρησιμοποιήσει τον Ταϊρίκ Τζόουνς από το πρώτο ημίχρονο αντί για τον Ντόντα Χολ, ίσως ο Αμερικανός να μπορούσε να παρασύρει και τους συμπαίκτες του. Γιατί πέρα από τον Σάσα Βεζένκοβ, ήταν ο μόνος που έδειξε από την αρχή μέχρι το τέλος διάθεση να παλέψει με ψυχή.
Φυσικά και αν ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε βάλει τον Πίτερς στην εξάδα των ξένων, πάλι μπορεί να βλέπαμε άλλα πράγματα. Αλλα κι εκείνος είχε λόγους που έφτασε σε αυτή την απόφαση.
Ο κόουτς δεν ήταν βέβαιος ότι Μιλουτίνοφ και Τζόουνς ήταν έτοιμοι για τόσο απαιτητικό ρόλο. Έτσι επέλεξε τον Χολ αντί του Άλεκ Πίτερς — επιλογή που, εκ των υστέρων, δεν του βγήκε. Το σουτ του Αμερικανού φόργουορντ θα μπορούσε να δώσει λύσεις, ειδικά σε ένα παιχνίδι όπου ο Ολυμπιακός είχε απαράδεκτα ποσοστά.
Ο προπονητής πήρε ένα ρίσκο που δεν απέδωσε. Ούτε η επιλογή του Μόντε Μόρις του βγήκε, παρότι στο ματς με το Μαρούσι είχε δείξει καλό πρόσωπο. Αλλά συμβαίνουν και αυτά.
Όπως γίνεται σαφές, ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει μερίδιο ευθύνης για το αποτέλεσμα. Από την άλλη όμως, δεν μπορούσε να μπει ο ίδιος στο παρκέ και παίξει με ένταση. Ούτε εκείνος θα μπορούσε να βάλει τα μεγάλα σουτ που χρειάστηκε ο Ολυμπιακός.
Γενικά, μόνο ο κόσμος του Ολυμπιακού στάθηκε στο ύψος του, είχε εξασφαλίσει τη μερίδα του λέοντος στις εξέδρες του κλειστού της Νέας Αλικαρνασσού, αλλά η ομάδα δεν ακολούθησε το παράδειγμα των φιλάθλων της.
Πλέον ο Ολυμπιακός καλείται να μαζέψει τα κομμάτια του, να φροντίσει τους τραυματίες του και να κοιτάξει μπροστά, στοχεύοντας τους δύο τίτλους που απομένουν — και είναι οι σημαντικότεροι. Αν κάνει αυτό που πρέπει, τον Ιούνιο κανείς δεν θα θυμάται τον χαμένο τελικό Κυπέλλου. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει να επιστρέψει στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις του.
ΥΓ. Κάνουμε κριτική, δεν ισοπεδώνουμε. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν γίνεται να ήταν χθες ο κορυφαίος και σήμερα να είναι ο χειρότερος. Χαλαρώνουμε λοιπόν με τα ποστ, γιατί η σεζόν έχει ακόμη μέλλον.