Να το γράψουμε καθαρά για να τελειώνει η επικοινωνιακή φούσκα.
Σε διάστημα ενάμιση χρόνου, στα πέντε βασικά ομαδικά ολυμπιακά αθλήματα, ο απολογισμός είναι:
Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός: 26-3
Ήταν 26-2. Μεσολάβησε η απώλεια ενός Κυπέλλου. Έγινε 26-3.
Και κάποιοι αποφάσισαν να πανηγυρίσουν σαν να άλλαξε ο χάρτης του ελληνικού αθλητισμού.
Η πραγματικότητα σε αριθμούς
Στα πέντε βασικά ομαδικά ολυμπιακά αθλήματα, εκεί όπου κρίνεται η ουσία του πολυαθλητισμού, ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει 26 τίτλους σε 1,5 χρόνο.
Ο Παναθηναϊκός; 3.
Αυτό δεν είναι συγκυρία. Δεν είναι «καλή περίοδος». Είναι κυριαρχία.
Ένας τίτλος δεν αλλάζει την εικόνα
Η απώλεια του Κυπέλλου στο μπάσκετ είναι γεγονός. Δεν κρυβόμαστε πίσω από λέξεις. Δεν μικραίνουμε τον θεσμό.
Αλλά δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως ανατροπή ισορροπιών.
Γιατί οι ισορροπίες αποτυπώνονται σε βάθος χρόνου. Και το βάθος λέει 26-3, σε 1,5 χρόνο γιατί και ποιο πίσω ιστορικά να πάμε είναι δεδομένη.
Όταν μια ομάδα πανηγυρίζει έξαλλα το 3, την ώρα που ο άμεσος ανταγωνιστής έχει 26, τότε το αφήγημα χρειάζεται ενίσχυση. Όχι η πραγματικότητα.
Ο πολυαθλητισμός δεν είναι hashtag
Ο Ολυμπιακός δεν είναι «μπασκετική» ή «ποδοσφαιρική» μονοτμηματική ύπαρξη. Είναι οργανισμός.
Και οργανισμός σημαίνει παρουσία και τίτλους παντού.
Γι’ αυτό και ο αριθμός είναι αμείλικτος.
26-3. Σε 1,5 χρόνο.
Στα πέντε βασικά ομαδικά ολυμπιακά αθλήματα.
Η σεζόν δεν τελείωσε. Οι μεγάλοι στόχοι είναι μπροστά. Και η απάντηση σε κάθε πρόσκαιρο πανηγυρισμό δίνεται πάντα στο γήπεδο.
Οι αριθμοί δεν φωνάζουν.
Απλώς υπενθυμίζουν ποιος βρίσκεται από πάνω.
Από πάνω λοιπόν είναι ο Ολυμπιακός. Και συνεχίζουμε.