Κάθε σεζόν ξεκινά με όνειρα, φιλοδοξίες και μεγάλα λόγια. Και κάθε σεζόν, για τον Παναθηναϊκός ΑΟ, το φινάλε μοιάζει… γνώριμο. Μια ακόμη χρονιά πέρασε, με τον ευρωπαϊκό τίτλο να παραμένει μακριά και τον απολογισμό να αφήνει περισσότερα ερωτήματα παρά χαμόγελα.
Στο πόλο ανδρών, εκεί όπου υπήρχαν προσδοκίες για διάκριση, η πραγματικότητα αποδείχθηκε σκληρή. Οι «πράσινοι» δεν μπόρεσαν να κάνουν το βήμα παραπάνω, μένοντας εκτός στόχου και μακριά από την κορυφή.
Στο βόλεϊ γυναικών, η πορεία έφτασε μέχρι τον τελικό. Εκεί, όμως, που κρίνονται όλα, ήρθε η ήττα. Άλλη μια χαμένη ευκαιρία, άλλη μια φορά που το «λίγο ακόμα» δεν έγινε ποτέ… αρκετό.
Όσο για το βόλεϊ ανδρών; Εκεί τα πράγματα τελείωσαν νωρίς. Πολύ νωρίς για τα δεδομένα ενός συλλόγου που θέλει να λέγεται πρωταγωνιστής. Ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός ήρθε πριν καν αρχίσει να… ζεσταίνεται η σεζόν.
Το ίδιο έργο, διαφορετικοί πρωταγωνιστές
Η επανάληψη δεν είναι πάντα μητέρα της μάθησης. Μερικές φορές είναι απλώς… συνήθεια. Και στον Παναθηναϊκό, τα τελευταία χρόνια, η ευρωπαϊκή αποτυχία στον ερασιτέχνη μοιάζει να έχει γίνει ρουτίνα.
Από τμήμα σε τμήμα, το σενάριο αλλάζει λίγο, αλλά η κατάληξη μένει ίδια:
- Υποσχέσεις στην αρχή
- Προσδοκίες στη μέση
- Απογοήτευση στο τέλος
Την ώρα που άλλοι σύλλογοι καταφέρνουν να μετατρέπουν τις επενδύσεις και τη στήριξη σε τίτλους, ο Παναθηναϊκός μένει να μετρά «σχεδόν». Και στο υψηλό επίπεδο, το «σχεδόν» δεν γράφει ιστορία.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν θυμάται ποιος έφτασε κοντά. Θυμάται μόνο ποιος σήκωσε το τρόπαιο.
Ο απολογισμός
Μια χρονιά:
- Χωρίς ευρωπαϊκό τίτλο
- Με χαμένες ευκαιρίες
- Με πρόωρους αποκλεισμούς
Και το πιο ανησυχητικό; Χωρίς την αίσθηση ότι κάτι αλλάζει ουσιαστικά.
Και τώρα τι;
Το ερώτημα πλέον δεν είναι τι πήγε στραβά. Είναι πόσες φορές μπορεί να επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο πριν γίνει ξεκάθαρο ότι χρειάζεται… νέο σενάριο.
Γιατί η Ευρώπη δεν περιμένει. Και ο Παναθηναϊκός, για άλλη μια χρονιά, έμεινε να την κοιτά από μακριά.