Χρειάστηκε μια στιγμή. Μια φάση. Ένα γκολ. Και ξαφνικά, στην ΑΕΚ θεώρησαν ότι άλλαξε η πραγματικότητα.
Η νίκη στο «Γ. Καραϊσκάκης» για την πρεμιέρα των play off έφερε ενθουσιασμό, έφερε αντιδράσεις, έφερε και… υπερβολές. Ξαφνικά, βγήκε «γλώσσα», δημιουργήθηκε κλίμα θριάμβου, λες και δεν υπήρξε τίποτα πριν από αυτό το αποτέλεσμα.
Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν έχει κοντή μνήμη. Και κυρίως, δεν σβήνει όσα έχουν προηγηθεί.
Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ συγκεκριμένη. Τα τελευταία χρόνια, ο Ολυμπιακός έχει επιβληθεί με κάθε τρόπο απέναντι στην ΑΕΚ. Σε ντέρμπι, σε κρίσιμα παιχνίδια, σε βραδιές που έκριναν τίτλους, σε ματς που άφησαν αποτύπωμα.
Η ΑΕΚ έχει ζήσει βαριές ήττες, έχει δεχθεί χτυπήματα που την έχουν αφήσει εκτός στόχων, έχει δει τον Ολυμπιακό να της παίρνει το πάνω χέρι εκεί που πονούσε περισσότερο.
Και πάνω από όλα, έχει ζήσει μια στιγμή που δεν διαγράφεται. Την κατάκτηση ευρωπαϊκού τροπαίου από τον Ολυμπιακό μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μια εικόνα που δεν αλλάζει με καμία μεμονωμένη νίκη, όσο σημαντική κι αν είναι.
Αν κάποιος θέλει να μιλήσει για το σήμερα, καλό είναι να θυμάται και το χθες. Γιατί το «σήμερα» δεν υπάρχει χωρίς το πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί τα προηγούμενα χρόνια.
Ο Ολυμπιακός μπορεί να πέρασε ένα βράδυ που δεν του βγήκε τίποτα. Μπορεί να ηττήθηκε. Μπορεί να μην ήταν αυτός που έπρεπε. Όμως αυτό δεν αναιρεί τη συνολική εικόνα. Δεν αλλάζει τις ισορροπίες. Δεν μετατρέπει μια πραγματικότητα χρόνων σε κάτι διαφορετικό.
Και κυρίως, δεν δίνει δικαίωμα για υπεροψία.
Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται σε ένα παιχνίδι. Κρίνονται στη διάρκεια. Στα ντέρμπι που μετρούν. Στις στιγμές που γράφουν ιστορία.
Και εκεί, ο Ολυμπιακός έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα απέναντι στην ΑΕΚ, με τρόπο που δεν αμφισβητείται.
Η σεζόν συνεχίζεται. Τα play off έχουν δρόμο. Και στο τέλος, αυτό που θα μετρήσει δεν θα είναι μια νίκη. Θα είναι το ποιος άντεξε, ποιος είχε συνέπεια, ποιος ήταν πραγματικά έτοιμος.
Μέχρι τότε, καλό είναι να υπάρχει μέτρο. Γιατί στο ποδόσφαιρο, η μνήμη επιστρέφει πάντα.