Το 102-88 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι από αυτά τα αποτελέσματα που μπαίνουν απλώς στη σειρά. Είναι από εκείνα που αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις μια ομάδα.
Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε απλώς. Είχε έλεγχο. Και κυρίως, είχε απαντήσεις σε κάθε φάση του παιχνιδιού.
Το προφανές είναι το δίδυμο.
Ντόρσεϊ και Βεζένκοβ για 63 πόντους, με τον πρώτο να κάνει εμφάνιση καριέρας (37 πόντοι, PIR 43) και τον δεύτερο να κινείται ξανά σε επίπεδα ηγέτη. Δεν ήταν απλώς καλοί, ήταν αυτοί που έδωσαν τον τόνο από την αρχή.
Αλλά το παιχνίδι δεν κρίθηκε μόνο εκεί.
Κρίθηκε στο πώς ο Ολυμπιακός αντέδρασε όταν το ματς πήγε να αλλάξει. Το 18-0 της Ρεάλ στο δεύτερο δεκάλεπτο δεν τον έβγαλε από το πλάνο. Δεν υπήρξε πανικός, δεν υπήρξε βιασύνη. Υπήρξε επιστροφή στη λογική και ξανά έλεγχος.
Και κρίθηκε και στον τρόπο που έπαιξε συνολικά.
26 ασίστ για 7 λάθη απέναντι σε αυτή τη Ρεάλ δεν είναι απλώς ένα καλό στατιστικό. Είναι δείγμα ομάδας που ξέρει τι ζητάει σε κάθε κατοχή.
Κάπου εκεί όμως βρίσκεται και ένα σημείο που ανεβάζει ακόμη περισσότερο την αξία της βραδιάς.
Ο Ολυμπιακός έφτασε σε αυτή την εμφάνιση χωρίς τον Εβάν Φουρνιέ, χωρίς τον Μόντε Μόρις και χωρίς τον Ταρίκ Τζόουνς. Τρεις παίκτες που σε διαφορετικές συνθήκες θα έδιναν λύσεις, βάθος, επιλογές. Κι όμως, όχι μόνο δεν “φάνηκαν” οι απουσίες, αλλά το σύνολο λειτούργησε σαν να μην άλλαξε τίποτα.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό μήνυμα.
Γιατί δεν μιλάμε πια για μια ομάδα που εξαρτάται από πρόσωπα. Μιλάμε για μια ομάδα που λειτουργεί πάνω σε αρχές.
Το αποτέλεσμα;
24 νίκες, πλεονέκτημα έδρας κλειδωμένο (ο πρώτος που το εξασφαλίζει) και ξεκάθαρη θέση οδηγού για την πρώτη θέση. Και το κυριότερο: η αίσθηση ότι από εδώ και πέρα μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση χωρίς πίεση.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Γιατί όταν μια ομάδα φτάνει σε αυτό το σημείο της σεζόν και δείχνει τέτοια εικόνα, το ερώτημα δεν είναι αν είναι έτοιμη.
Είναι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να την βγάλει από αυτό το επίπεδο.