Η διακοπή του πρωταθλήματος είναι αυτή τη φορά διαφορετική από τις άλλες. Ο κάθε προπονητής έχει την ευκαιρία να δουλέψει με όλους τους παίκτες του, προσπαθώντας να διορθώσει όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία.
Σίγουρα, μένει να φανεί στον Ολυμπιακό -στην προκειμένη περίπτωση- αν θα λειτουργήσει ευεργετικά. Προσέξτε, δεν είναι ένα κουμπί το οποίο το πατάς και όλα αλλάζουν. Αυτό πρέπει να γίνει μεθοδικά και μέσα από τον δρόμο που θα επιλέξει ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Καθώς αυτή τη στιγμή, μοιάζει «αναγκασμένος» να επιλέξει το μονοπάτι του για τη συνέχεια. Στο μυαλό μου τώρα που μιλάμε, πρόκειται για δύο δρόμους, ο καθένας με τις αντικειμενικές του δυσκολίες αλλά και τα προτερήματά του. Είναι η στιγμή για αλλαγή, μικρή ή μεγάλη, θα το αποφασίσει ο ίδιος ο Βάσκος.
Για αρχή, υπάρχει ο δρόμος της προσαρμογής στα τωρινά δεδομένα, ο οποίος δείχνει να είναι και ο πιο εύκολος. Τι εννοούμε; Πάνω στο ποδόσφαιρο και το στιλ του, να κάνει ορισμένες προσαρμογές. Κρατώντας την γενική ιδέα και φιλοσοφία, αλλά φέρνοντας την ομάδα κοντά στα όσα είδαμε στη «BAYArena» απέναντι στη Λεβερκούζεν. Πιο κόμπακτ, με πολύ μικρές αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές, ένταση κοντά στην αντίπαλο περιοχή και παίκτες που θα είναι άριστοι στο τακτικό κομμάτι. Αυτό προϋποθέτει σχηματισμό με τρία χαφ, με Σιπιόνι-Μουζακίτη στον άξονα, μπροστά τους τον Έσε για έξτρα πρέσινγκ από τη στιγμή που ο Τσικίνιο δεν είναι στα ίδια επίπεδα έντασης. Και στα εξτρέμ, τον Ζέλσον με τον Ροντινέι ή τον Λουίζ. Πολύ πιο κοντά στα περσινά δεδομένα και σε αυτά του Champions League…
Δεύτερον, υπάρχει ο δρόμος της μεγάλης αλλαγής, ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος για τον προπονητή. Καλώς ή κακώς, τη φιλοσοφία του με την ένταση, τις δεύτερες μπάλες και το πρέσινγκ δεν θα την αλλάξει εύκολα. Ωστόσο, αν πήγαινε σε ένα διαφορετικό μοντέλο το οποίο μπορούσε να αποδειχτεί πιο παραγωγικό, τότε θα έπρεπε να δημιουργήσει ένα σύνολο με πιο στρωτό ποδόσφαιρο και διακριτούς ρόλους. Δηλαδή, με δεκάρι κλασικό (Γιαζίτσι), κλασικά εξτρέμ (Μαρτίνς, Ποντένε, Λουίζ), έναν φορ και οτιδήποτε επιθυμεί ο ίδιος στα χαφ. Δεν μοιάζει τόσο κοντινό στα «θέλω» του, αλλά ίσως είναι και μια στιγμή για ρίσκο. Ίσως τώρα είναι η μοναδική στιγμή που μπορεί να παρεκκλίνει αρκετά, χάνοντας κάποια από τα στοιχεία που θέλει, αλλά εμφανίζοντας ένα πιο «γλυκό» σύνολο.
Το «my way» θα μπορούσε να είναι η τρίτη και τελευταία επιλογή. Να συνεχίσει ακριβώς όπως θέλει, ξέρει και γνωρίζει, χωρίς παραλλαγές. Ρισκάροντας να «καεί» με αυτό. Επιμένοντας σε Τσικίνιο ή Ταρέμι για πίσω από τον στράικερ. Σε ψηλά μέτρα, στην «μπούκα» στο ματς με υπερβολική ένταση και «τρέλα», με αποτέλεσμα να δημιουργούνται χώροι. Ακόμη και στην επιμονή για τη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα να παίξει από τα πλάγια και μόνο. Κατά κάποιο τρόπο, ο Μέντι σχεδίασε την ομάδα για το Champions League και ανταποκρίθηκε πλήρως. Ωστόσο, αυτό «βάρυνε» την υπόλοιπη σεζόν και τα αποτελέσματα δεν τον βοήθησαν να διατηρήσει το ηθικό σε υψηλά επίπεδα.
Η ευθύνη δεν είναι ατομική αλλά συνολική. Το θέμα είναι όμως να τελειώσει η σεζόν και το «πώς» θα παίξει μεγάλο ρόλο. Είναι ώρα, όμως, ανεξαιρέτως του τι θα επιλέξει ο προπονητής να κάνει, να βγουν μπροστά και οι ποδοσφαιριστές. Γιατί με τον ίδιο άνθρωπο στην άκρη του πάγκου, πανηγύρισαν ευρωπαϊκό, νταμπλ και σούπερ καπ. Κέρδισαν και νέα συμβόλαια, πλουσιοπάροχα και μια θέση στο μεγαλύτερο ελληνικό κλαμπ και σε ένα από τα πιο ισχυρά brands της Ευρώπης…