Η κουβέντα δεν γίνεται για ένα χαμένο ή κερδισμένο ματς. Ούτε για ένα λάθος σφύριγμα ή μια κακή βραδιά. Η κουβέντα γίνεται για μια επιλογή.
Ο Παναθηναϊκός δεν βγήκε να παίξει στο δεύτερο ημίχρονο ενός τελικού. Και από εκεί ξεκινούν όλα.
Το πλαίσιο ήταν ξεκάθαρο. Η απόφαση για μη παρουσία φιλάθλων ήταν γνωστή, συμφωνημένη και δεν άλλαξε την τελευταία στιγμή. Κι όμως, πάνω σε αυτό στήθηκε μια ολόκληρη ιστορία.
Όχι για να λυθεί κάτι. Αλλά για να δημιουργηθεί.
Αντί να μείνουν στο παιχνίδι, να διαχειριστούν την κατάσταση και να συνεχίσουν, επέλεξαν να μεταφέρουν το κέντρο βάρους αλλού. Εκτός παρκέ. Εκτός λογικής.
Και εκεί αρχίζει να φαίνεται το πραγματικό πρόβλημα.
Όταν μια ομάδα λειτουργεί με βάση την ένταση και όχι την ευθύνη, όταν η διοίκηση δεν μπορεί να τραβήξει μια καθαρή γραμμή, τότε όλα γίνονται πιο θολά. Και κυρίως, πιο εκτεθειμένα.
Ο Δημήτρης Βρανόπουλος δεν κατάφερε να κρατήσει τον σύλλογο σε μια σταθερή πορεία. Αντίθετα, τον άφησε να παρασυρθεί σε μια κατάσταση που μόνο ζημιά μπορεί να κάνει.
Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε. Ένας τελικός να μένει στη μέση.
Και η συζήτηση να μην αφορά το μπάσκετ.
Γιατί όταν φεύγεις από το παρκέ με αστείες δικαιολογίες, δύσκολα επιστρέφεις στη σοβαρότητα.