Αν κάποιος έκλεινε τον ήχο και άνοιγε ξανά την τηλεόραση λίγα λεπτά μετά τη λήξη του Ζαλγκίρις – Παρί, δύσκολα θα καταλάβαινε ότι στο ΟΑΚΑ διεξάγεται αγώνας.
Γιατί από τη στιγμή που «κλείδωσε» η εξέλιξη που έστειλε τον Παναθηναϊκό στα play-in, το T-Center άλλαξε…πρόσωπο. Και όχι αγωνιστικά.
Ατμοσφαιρικά.
Η ένταση έπεσε απότομα. Το γήπεδο «πάγωσε». Στις εξέδρες επικράτησε μια εικόνα που δεν θυμίζει σε τίποτα την πίεση και τον παλμό που συνήθως συνοδεύουν τέτοια παιχνίδια.
Ακούγεται σχεδόν… εκκωφαντική σιωπή.
Σε τέτοιο βαθμό που ξεχωρίζει καθαρά η φωνή του οπαδού με τη ντουντούκα, που προσπαθεί να κρατήσει τον ρυθμό στο πέταλο των οργανωμένων. Μόνο που η ανταπόκριση ήταν περιορισμένη.
Λίγοι ακολουθούσαν. Και αυτοί… με μισή καρδιά.
Το υπόλοιπο γήπεδο παρακολουθούσε αποσβολωμένο. Χωρίς συμμετοχή, χωρίς ένταση.
Η εικόνα θύμιζε περισσότερο αναμονή, παρά στήριξη.
Μια κατήφεια απλωμένη στις εξέδρες. Ένας προβληματισμός που δεν κρύβεται.
Και όλα αυτά σε ένα παιχνίδι απέναντι σε μια αποδεκατισμένη Εφές.
Αντί για αυτό, το ΟΑΚΑ παρακολουθούσε περιμένωντας να τελειώσει το παιχνίδι.
Σιωπηλά.