Κάπου ανάμεσα σε τίτλους εντυπωσιασμού και «βαριές» κουβέντες περί ηθικής, η πράσινη επικοινωνία αποφάσισε να παρουσιάσει ένα ακόμα… αφήγημα. Ένα αφήγημα που περισσότερο θυμίζει ευσεβή πόθο, παρά πραγματικότητα.
«Τελειώστε τους στη Λεωφόρο», έγραφαν. «Ρίχτε τους στην εσωστρέφεια» κτλ…
Μόνο που η ιστορία έχει ένα κακό συνήθειο: δεν γράφεται με τίτλους άρθρων. Γράφεται στο γήπεδο.
Και εκεί, τα πράγματα είναι λίγο πιο… άβολα για όσους βιάζονται να πανηγυρίσουν πριν σφυρίξει ο διαιτητής.
Υπήρξε μια ολόκληρη προσπάθεια τις τελευταίες ημέρες να στηθεί το συγκεκριμένο αφήγημα γύρω από το τελευταίο «αιώνιο» ντέρμπι στη Λεωφόρο.
Ένα αφήγημα, σχεδόν επιβεβλημένο.
Όμως όπως συμβαίνει πάντα η πραγματικότητα, διασύρει τα αφηγήματα.
Ο Ολυμπιακός μπήκε, έπαιξε, επέβαλε τον ρυθμό του και έγραψε το δικό του τέλος στο αφήγημα. Με 2-0, με καθαρό τρόπο, με εικόνα ομάδας που ξέρει τι ζητά και πώς να το πάρει. Και την ώρα που οι λέξεις έμεναν πίσω, οι εικόνες έμεναν μπροστά.
Το γκολ του Ζέλσον Μαρτίνς.
Το σόλο του Ροντινέι.
Οι «ερυθρόλευκοι» πανηγυρισμοί μέσα σε ένα γήπεδο που περίμενε κάτι άλλο.
Κι από την άλλη πλευρά, η ατμόσφαιρα να αλλάζει. Η ένταση να γυρίζει. Οι εξέδρες να βαραίνουν. Γιούχες, αποδοκιμασίες, υβριστικά συνθήματα, προς παίκτες, προς πρόσωπα, προς διοικήσεις, παλιές και νέες. Ένα κοινό που ήρθε για να δει «τελείωμα» και έφυγε βλέποντας το ακριβώς αντίθετο.
Καμία γιορτή. Καμία αποθέωση. Καμία στιγμή που να δικαιώνει όσα διάβαζαν στα…ρεπορτάζ που είχαν προηγηθεί.
Μόνο ο Ολυμπιακός να πανηγυρίζει.
Και ο Ροντινέι να χορεύει.
Αυτές θα είναι οι τελευταίες τους εικόνες από τα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο.
Όχι τα λόγια πριν το ματς. Όχι οι μεγάλες κουβέντες.
Αλλά η πραγματικότητα στο φινάλε.