Πέρα από τα προφανή, δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις τι ακριβώς πανηγύρισε ο κόσμος του Ολυμπιακού τη μαγική βραδιά στο ΟΑΚΑ. Αν το δει κανείς… ψυχρά, ήταν μία ακόμη EuroLeague. Ένα ακόμη ευρωπαϊκό τρόπαιο για έναν σύλλογο που έχει μάθει να ζει μεγάλες στιγμές.
Όμως αυτή τη φορά υπήρχε κάτι βαθύτερο. Γιατί αυτή η ομάδα δεν έφτασε εδώ από τύχη.
Πέντε συνεχόμενα Final Four δεν είναι απλά ένας αριθμός. Είναι δοκιμασία.
Κάθε χαμένος ημιτελικός, κάθε χαμένος τελικός, κάθε στιγμή που έμοιαζε να γλιστρά η κορυφή μέσα από τα χέρια της, άφηνε πίσω της και κάτι βαρύτερο από μία ήττα: την αίσθηση ότι κάτι πάντα λείπει. Κι όμως, ο Ολυμπιακός δεν κατέρρευσε. Δεν διέλυσε το πλάνο του. Δεν μπήκε στον πειρασμό να μηδενίσει όσα είχε χτίσει.
Έμεινε.
Έδωσε χρόνο.
Πίστεψε.
Και έφτασε ξανά.
Το ΟΑΚΑ δεν έγινε το σημείο που τελείωσε μία διοργάνωση. Έγινε το σημείο που έκλεισε ένας λογαριασμός ετών. Γιατί αυτή την άγια νύχτα δεν έφυγε μόνο η πίεση.
Έφυγε το βάρος. Και η αξία αυτής της Euroleague, δεν βρίσκεται μόνο στο ότι προστέθηκε άλλη μια κούπα την τροπαιοθήκη. Βρίσκεται στο ότι ήρθε χωρίς να αλλάξει ταυτότητα, χωρίς να εγκαταλείψει τις αρχές της και χωρίς να προδώσει όσα την έφεραν μέχρι εδώ.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δυνατό μήνυμα που αφήνει πίσω της αυτή η κατάκτηση. Ότι στο τέλος δεν κερδίζει πάντα αυτός που φτάνει πιο γρήγορα. Κάποιες φορές κερδίζει αυτός που συνεχίζει να επιστρέφει, να βελτιώνεται και να πιστεύει στον δρόμο του.
Ο Ολυμπιακός το έκανε. Με τρόπο εμφατικό. Με τρόπο θρυλικό!