Σε μια εποχή όπου η κριτική συχνά ξεπερνά τα όρια της αγωνιστικής ανάλυσης, η περίπτωση του Γιώργου Μπαρτζώκα μοιάζει να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας διαρκούς και επίμονης στοχοποίησης. Γιατί όταν ένας προπονητής βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο, ανεξάρτητα από αποτελέσματα, τίτλους ή επιτυχίες, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα: πρόκειται για αυστηρή κριτική ή για εμμονή και στοχοποίηση;
Υπάρχουν φορές που διαβάζεις ένα άρθρο και αναρωτιέσαι αν αφορά το μπάσκετ, έναν προπονητή ή μια προσωπική εμμονή. Το πρόσφατο κείμενο του μέσου που λειτουργεί ως άτυπο γραφείο τύπου της ΚΑΕ Παναθηναϊκός επιχείρησε να παρουσιάσει ως «οπαδισμό» μια προσωπικότητα που εδώ και χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο της κορυφαίας ευρωπαϊκής μπασκετικής σκηνής.
Αυτό, όμως, ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση: πώς αξιολογείται τελικά ένας προπονητής; Μέσα από χαρακτηρισμούς και αφηγήματα ή μέσα από το έργο του;
Στην περίπτωση του Γιώργου Μπαρτζώκα, η απάντηση μοιάζει ξεκάθαρη. Εδώ και χρόνια έχει μάθει να απαντά εκεί όπου κρίνονται όλοι οι προπονητές: στο παρκέ.
Το πρόβλημα δεν είναι ο «οπαδισμός», αλλά ποιος τον ορίζει
Η συζήτηση γύρω από έναν προπονητή οφείλει να ξεκινά από το έργο του και να επιστρέφει πάντα σε αυτό. Όταν όμως μετατοπίζεται από το μπάσκετ σε χαρακτηρισμούς, ψυχογραφήματα και ερμηνείες προσωπικότητας, τότε η ουσία χάνεται.
Ο προπονητής του Ολυμπιακού μπορεί και πρέπει να κρίνεται για τις επιλογές του, για τα λάθη του, για τις νίκες και τις ήττες του. Όχι όμως μέσα από μια διαρκή προσωποποίηση της συζήτησης ή με όρους προσωπικής στοχοποίησης.
Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει διατηρηθεί σταθερά στην κορυφή της ευρωπαϊκής ελίτ, όχι χάρη σε αφηγήματα, αλλά χάρη στη συνέπεια και τα αποτελέσματά του.
Η πραγματική αξιολόγηση γίνεται μέσα από τα αποτελέσματα
Αν κάτι χαρακτηρίζει την πορεία του Μπαρτζώκα, είναι ότι η αξιολόγησή του δεν βασίστηκε ποτέ σε ταμπέλες. Κρίθηκε και συνεχίζει να κρίνεται με Final Four, με τίτλους, με ευρωπαϊκές κορυφές και με την ικανότητά του να διατηρεί τον Ολυμπιακό ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες της ηπείρου.
Και η πιο πρόσφατη απάντηση ήρθε με τρόπο που δύσκολα αμφισβητείται.
Μέσα στο ΟΑΚΑ.
Εκεί όπου ο Ολυμπιακός σήκωσε την Ευρωλίγκα. Εκεί όπου χιλιάδες φίλοι των «ερυθρολεύκων» αποθέωσαν τον προπονητή τους και τον σήκωσαν στα χέρια. Εκεί όπου δόθηκε η πιο ηχηρή απάντηση.
Γιατί τελικά αυτό που παρουσιάζεται διαρκώς ως «πρόβλημα», είναι ίσως ο ένας από τους λόγους που ο κόσμος του Ολυμπιακού βλέπει στο πρόσωπο του Μπαρτζώκα κάτι περισσότερο από έναν επιτυχημένο προπονητή.
Ακούσαμε μέχρι και ειρωνείες για το «παίρνω θέση στην κερκίδα». Μόνο που εκεί είναι το λάθος όσων επιχειρούν να το χρησιμοποιήσουν εναντίον του.
Ναι, ο Γιώργος Μπαρτζώκας παίρνει θέση στην κερκίδα.
Γιατί είναι Ολυμπιακός.
Και προφανώς αυτό πονάει περισσότερο (ή μπορεί και το ίδιο) από τις νίκες, τα Final Four και τα τρόπαια.
Γιατί ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν αποθέωσε απλά έναν προπονητή μέσα στο ΟΑΚΑ. Αποθέωσε έναν άνθρωπο που δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από ουδέτερες δηλώσεις και αποστειρωμένες ατάκες.
Και κάπως έτσι, αυτό που κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν ως… μομφή, καταλήγει να γίνεται παράσημο.
Γιατί από την «κερκίδα» βρέθηκε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης.