Λίγες ώρες πριν από τον πέμπτο τελικό που θα κρίνει τον τίτλο της Basket League, το ελληνικό μπάσκετ ξυπνά μπροστά σε μια εικόνα που δεν θα έπρεπε να έχει θέση ούτε στον αθλητισμό ούτε σε μια ευνομούμενη κοινωνία.
Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, τα ξημερώματα του Σαββάτου κουκουλοφόροι βρέθηκαν έξω από το σπίτι του διαιτητή Γιάννη Τσιμπούρη στη Μεσσήνη, έγραψαν υβριστικά συνθήματα στην οικία του και σε εξωτερικό τοίχο, με τον ίδιο να καταγγέλλει το περιστατικό στις αρχές και να εκφράζει φόβους για την ασφάλεια της οικογένειάς του.
Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά.
Πριν από τον τέταρτο τελικό, αντίστοιχη στοχοποίηση είχε υπάρξει και σε βάρος της διαιτητή Τσαρούχα. Τότε επίσης υπήρξαν… παρεμβάσεις έξω από το σπίτι της, σε ένα σκηνικό που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα.
Πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά ή για τη φυσική κατάληξη ενός κλίματος που καλλιεργείται συστηματικά εδώ και εβδομάδες;
Διότι όταν καθημερινά η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τη διαιτησία, όταν κάθε ήττα βαφτίζεται «σφαγή», όταν κάθε αποτέλεσμα αμφισβητείται και όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι για όλα φταίνε οι διαιτητές, τότε κάποιοι αισθάνονται ότι έχουν το δικαίωμα να περάσουν από τα λόγια στις πράξεις.
Το πιάσαμε το νόημα.
Να βρίσκεται η διαιτησία στο επίκεντρο. Να αισθάνεται πίεση. Να γνωρίζει ότι παρακολουθείται. Να μπει στο γήπεδο έχοντας ήδη φορτωθεί ένα κλίμα φόβου και έντασης.
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε πια για διαμαρτυρίες ή ανακοινώσεις. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους που βλέπουν το σπίτι τους να γίνεται στόχος και τις οικογένειές τους να μπαίνουν σε μια εξίσωση που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
Και είναι τουλάχιστον ειρωνικό όσοι εμφανίζονται καθημερινά ως υπερασπιστές του «καθαρού μπάσκετ» να σιωπούν μπροστά σε τέτοιες εικόνες.
Γιατί αν πραγματικά το ζητούμενο είναι η προστασία του αθλήματος, τότε η πρώτη καταδίκη θα έπρεπε να είναι καθολική και ξεκάθαρη.
Ο πέμπτος τελικός πρέπει να κριθεί από τους παίκτες, τους προπονητές και τις ομάδες. Όχι από το ποιος θα φωνάξει περισσότερο, ούτε από το ποιος θα καταφέρει να δημιουργήσει μεγαλύτερη πίεση στους ανθρώπους που καλούνται να διευθύνουν τον αγώνα.
Το πιάσαμε το νόημα.
Το θέμα είναι ότι το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει ανάγκη από τέτοιες «υπενθυμίσεις». Έχει ανάγκη από λιγότερη τοξικότητα και περισσότερη ευθύνη. Και κυρίως, από την προστασία όσων μπαίνουν στο γήπεδο για να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να φοβούνται τι μπορεί να τους περιμένει έξω από το σπίτι τους.