Το καλοκαίρι του 2024 ο Ολυμπιακός έζησε στιγμές που δεν είχε ζήσει ποτέ άλλη ελληνική ομάδα. Το Conference League και το UEFA Youth League βγήκαν στον δρόμο, ταξίδεψαν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και πέρασαν τα σύνορα, δίνοντας τη δυνατότητα σε χιλιάδες φιλάθλους να δουν από κοντά τα δύο ευρωπαϊκά τρόπαια που άλλαξαν για πάντα την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Δεν επρόκειτο για μια απλή επικοινωνιακή ενέργεια. Ήταν η φυσική συνέχεια ενός ιστορικού επιτεύγματος. Ήταν η αποτύπωση μιας στιγμής που ξεπερνούσε τα όρια του ίδιου του συλλόγου και αφορούσε ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Δύο χρόνια αργότερα, η ΑΕΚ πραγματοποιεί το δικό της Trophy Tour με το τρόπαιο του πρωταθλήματος, με τον Μάριο Ηλιόπουλο να ακολουθεί την περιοδεία και να δίνει το «παρών» στις εκδηλώσεις που διοργανώνονται ανά την Ελλάδα.
Προφανώς και κανείς δεν μειώνει την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Κάθε τίτλος έχει τη δική του αξία και κάθε σύλλογος έχει δικαίωμα να τον γιορτάζει όπως επιθυμεί. Το ενδιαφέρον όμως δεν βρίσκεται στον εορτασμό. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να τον παρουσιάσει.
Γιατί η εικόνα που εκπέμπει η ΑΕΚ δεν δείχνει απλώς χαρά για έναν τίτλο. Δείχνει κάτι βαθύτερο. Δείχνει μια διαρκή προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα γεγονός αντίστοιχου βεληνεκούς με εκείνο που βίωσε ο Ολυμπιακός το 2024.
Μόνο που η ιστορία δεν λειτουργεί έτσι.
Οι ιστορικές στιγμές δεν αντιγράφονται. Δεν αναπαράγονται. Δεν κατασκευάζονται μέσα από εκδηλώσεις και περιοδείες.
Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που, δύο χρόνια μετά, η ΑΕΚ εξακολουθεί να μην μπορεί να αποτινάξει από πάνω της τις συνέπειες εκείνων των εικόνων που σημάδεψαν ολόκληρο τον οργανισμό της. Των εικόνων που έδειχναν τον Ολυμπιακό να σηκώνει ευρωπαϊκό τρόπαιο μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια, σε μια βραδιά που έμελλε να αλλάξει για πάντα τις ισορροπίες και τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Αυτό το αίσθημα γίνεται συχνά ορατό και μέσα από τον τρόπο με τον οποίο προβάλλονται ορισμένα επιτεύγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στην επικοινωνία της ΑΕΚ τα 14 αστέρια και τα πρωταθλήματα παρουσιάζονται σχεδόν ως ισοδύναμα με ευρωπαϊκές διακρίσεις, σε μια προσπάθεια να καλυφθεί το κενό που εξακολουθεί να υπάρχει στο κορυφαίο επίπεδο.
Η πραγματικότητα, όμως, παραμένει αμείλικτη.
Ο Ολυμπιακός «ταξίδεψε» δύο ευρωπαϊκά τρόπαια που κατέκτησε μέσα σε λίγες εβδομάδες. Τρόπαια που έγραψαν ιστορία όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά για ολόκληρη τη χώρα.
Η ΑΕΚ…περιφέρει ένα πρωτάθλημα Ελλάδας.
Και όσο περισσότερο επιχειρείται να παρουσιαστούν τα δύο γεγονότα ως συγκρίσιμα, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται η απόσταση που τα χωρίζει.
Γιατί άλλο μια περιοδεία που γεννήθηκε από μια ιστορική ευρωπαϊκή κατάκτηση και άλλο ένα Trophy Tour που μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να ξεχαστεί μια ιστορική ευρωπαϊκή κατάκτηση κάποιου άλλου.