Ο Δανός τεχνικός μίλησε για θυσίες, αίμα και πόνο στον δρόμο προς την κορυφή. Μόνο που βρέθηκε σε έναν οργανισμό που έχει να τη δει εδώ και 16 χρόνια.
Ο Τζέικομπ Νίστρουπ φαίνεται πως μπήκε γρήγορα στο κλίμα του Παναθηναϊκού. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της προετοιμασίας μίλησε στους παίκτες του για πόνο, θυσίες, μαχητικό πνεύμα, πρησμένα μάτια, αίματα και την ανάγκη να υποφέρεις αν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή.
Μια χαρά όλα αυτά. Υπάρχει όμως μία μικρή λεπτομέρεια.
Για να μιλήσεις για τον δρόμο προς την κορυφή, καλό είναι να έχεις δει πρώτα την κορυφή.
Και στον Παναθηναϊκό εδώ και 16 χρόνια την ψάχνουν με τα κιάλια.
Ο Δανός τεχνικός προφανώς θέλει να περάσει τη δική του φιλοσοφία. Να δημιουργήσει ένα σύνολο που θα παλεύει, θα ματώνει και θα θυσιάζεται. Αυτά είναι απολύτως λογικά σε κάθε ομάδα.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι οι συγκεκριμένες ατάκες παρουσιάστηκαν περίπου σαν αποκάλυψη.
Σαν να βρέθηκε ξαφνικά κάποιος να εξηγήσει στους ποδοσφαιριστές ότι χρειάζεται προσπάθεια για να κερδίσεις τίτλους.
Λες και τόσα χρόνια το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν τους είχε πει πως χρειάζονται θυσίες.
Γιατί αν ήταν τόσο απλό, θα είχε λυθεί εδώ και καιρό.
Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν ήταν ποτέ ότι δεν άκουσε ωραίες ομιλίες.
Έχει ακούσει δεκάδες.
Από προπονητές, παράγοντες, τεχνικούς διευθυντές και κάθε λογής «σωτήρες» που πέρασαν από το Κορωπί.
Το πρόβλημα είναι ότι κάθε χρόνο ξεκινάει η ίδια συζήτηση.
Κάθε χρόνο έρχεται ένας νέος άνθρωπος να μιλήσει για νοοτροπία πρωταθλητή.
Κάθε χρόνο ανακαλύπτεται η σημασία της θυσίας.
Και κάθε χρόνο η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σκληρή από τις ομιλίες της πρώτης συγκέντρωσης.
Ο Νίστρουπ είπε ότι ο πόνος είναι μονόδρομος για την κορυφή.
Σωστό.
Απλώς στον Παναθηναϊκό ο πόνος κρατάει ήδη σχεδόν δύο δεκαετίες.
Και το ζητούμενο πλέον δεν είναι να μάθουν να πονάνε.
Το έχουν μάθει πολύ καλά.
Το ζητούμενο είναι κάποια στιγμή να δουν και την κορυφή για την οποία μιλούν κάθε καλοκαίρι.