Τα τελευταία χρόνια έχει στηθεί μια ολόκληρη προσπάθεια να παρουσιαστεί ως πραγματικότητα μια εικόνα που απέχει αρκετά από όσα δείχνει το παρκέ.
Επιχειρείται να πειστεί ο κόσμος πως ο Ολυμπιακός βρίσκεται στη… λάθος πλευρά της ιστορίας, την ώρα που κατέκτησε την EuroLeague μέσα στην έδρα του μεγαλύτερου αντιπάλου του, σήκωσε το πρωτάθλημα Ελλάδας και διατήρησε τον κορμό του, προσθέτοντας μάλιστα ακόμη περισσότερη ποιότητα στο ρόστερ του.
Την ίδια στιγμή, παρουσιάζεται ως… επιτυχία μια χρονιά στην οποία ο Παναθηναϊκός δεν κατέκτησε ούτε την EuroLeague, ούτε το πρωτάθλημα Ελλάδας, ενώ έμεινε εκτός Final Four, παρά το μεγαλύτερο μπάτζετ της ιστορίας του.
Το ίδιο έργο παίζεται και στις μεταγραφές. Παίκτες που μέχρι πριν από λίγους μήνες θεωρούνταν κορυφαίες επιλογές, ξαφνικά βαφτίζονται «αργοί», «βαριοί» ή ακατάλληλοι, μόνο και μόνο επειδή δεν εξυπηρετούν πλέον το αφήγημα. Αντίστοιχα, συμπεριφορές και αγωνιστικά στοιχεία που επί χρόνια προκαλούσαν αντιδράσεις, παρουσιάζονται πλέον ως… στοιχείο εξυπνάδας και ανταγωνιστικότητας.
Ακόμη και η επιστροφή ενός προπονητή επιχειρείται να προβληθεί ως γεγονός μεγαλύτερης σημασίας από μια ευρωπαϊκή κατάκτηση. Αν αυτό αρκεί για να νιώθει κάποιος δικαιωμένος, τότε μάλλον η πραγματικότητα έχει παραχωρήσει τη θέση της στην επικοινωνία.
Η ιστορία, όμως, δεν γράφεται με αφηγήματα ούτε με καθημερινές επικοινωνιακές ασκήσεις. Γράφεται με νίκες, τίτλους και στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στον χρόνο. Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να αλλάξουν τη συζήτηση, υπάρχει ένας κριτής που δεν επηρεάζεται από καμία προπαγάνδα: το ίδιο το αποτέλεσμα.