Από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε η διαδικασία για την προεδρία της Super League, ξεκίνησε και η γνωστή προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων. Κάποιοι έσπευσαν να παρουσιάσουν τη συμφωνία για τη διαδοχική προεδρία ως «νίκη» του Γιάννη Αλαφούζου απέναντι στον Βαγγέλη Μαρινάκη.
Μόνο που η πραγματικότητα δεν αλλάζει τόσο εύκολα.
Αν κάποιος θέλει να μιλήσει για νίκες, ας κοιτάξει το γήπεδο, τα τρόπαια, τις επενδύσεις και το αποτύπωμα που αφήνει κάθε διοίκηση στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο Ολυμπιακός την τελευταία δεκαπενταετία κατέκτησε πρωταθλήματα, νταμπλ και ευρωπαϊκά τρόπαια. Δημιούργησε υπεραξίες εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ μέσα από ποδοσφαιριστές, ανέδειξε το όνομα του συλλόγου σε ολόκληρη την Ευρώπη και συνεχίζει να επενδύει σε έργα που αλλάζουν την εικόνα του ελληνικού αθλητισμού.
Την ίδια στιγμή, άλλοι πανηγυρίζουν επειδή μοιράζονται μία διοικητική θητεία.
Η στάση του Βαγγέλη Μαρινάκη δεν είχε ως στόχο να κατακτήσει μία καρέκλα. Επέλεξε μία λύση που απέτρεψε μία νέα περίοδο εσωστρέφειας στη διοργανώτρια αρχή και κράτησε τη Super League μακριά από περιπέτειες που θα έδιναν ξανά χώρο σε εξωθεσμικές παρεμβάσεις.
Η ιστορία, όμως, δεν γράφεται στις αίθουσες των ψηφοφοριών.
Γράφεται στα γήπεδα, στους τίτλους, στις επενδύσεις, στις ευρωπαϊκές διακρίσεις και στην ανάπτυξη ενός συλλόγου.
Και εκεί, όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να αλλάξουν την αφήγηση, οι αριθμοί και τα γεγονότα εξακολουθούν να μιλούν από μόνα τους.