Τρεις νίκες, δεκάδες διθύραμβοι και μία Ραπίντ που προσγείωσε ένα ακόμα αφήγημα.
Υπάρχει μία εποχή του χρόνου που στον Παναθηναϊκό μοιάζει να κατακτάται κάθε στόχος. Δεν είναι ο Μάιος, όταν κρίνονται οι τίτλοι. Δεν είναι ο Απρίλιος, όταν παίζονται τα ντέρμπι. Είναι ο… Ιούνιος και ο Ιούλιος.
Εδώ και χρόνια, με το που πέφτει η αυλαία μιας σεζόν, ξεκινά η ίδια ιστορία. Νέος προπονητής, νέα φιλοσοφία, νέα δομή, νέο όραμα, παίκτες που «γουστάρουν», ομάδα που «ανοίγει την όρεξη» του κόσμου. Τα φιλικά μετατρέπονται σε αποδείξεις ότι κάτι μεγάλο χτίζεται και κάθε θετικό αποτέλεσμα παρουσιάζεται ως προάγγελος της επιστροφής στην κορυφή.
Τις τελευταίες ημέρες το έργο παίχτηκε ξανά.
Διαβάσαμε για τις «δομές που βάζει ο Νίστρουπ», για ποδοσφαιριστές που «γουστάρουν και αυτό βγαίνει στο γήπεδο», για έναν Παναθηναϊκό που «ανοίγει την όρεξη του κόσμου», για ομάδα που χτίζει κάτι ξεχωριστό και δημιουργεί ξανά προσμονή στους φιλάθλους της.
Όλα αυτά μετά από τρία φιλικά.
Ύστερα ήρθε η πρόβα τζενεράλε πριν από τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Η Ραπίντ Βιέννης αποκάλυψε μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να χάνει 3-0 στο ημίχρονο, δέχθηκε τέσσερα γκολ στην κανονική διάρκεια και ολοκλήρωσε το παιχνίδι με βαριά ήττα 4-1, σε ένα ματς που ανέδειξε σοβαρά αμυντικά προβλήματα και έβαλε απότομα τέλος στην ευφορία των προηγούμενων ημερών.
Προφανώς, ένα φιλικό δεν κρίνει μια ολόκληρη σεζόν. Όπως δεν έκανε τον Παναθηναϊκό υπερομάδα οι τρεις προηγούμενες νίκες, έτσι δεν τον καθιστά αποτυχημένο η ήττα από τη Ραπίντ.
Αυτό όμως που εκτέθηκε ήταν το αφήγημα.
Για ακόμη ένα καλοκαίρι, πριν αρχίσουν τα επίσημα παιχνίδια, καλλιεργήθηκε η αίσθηση ότι η μεγάλη επιστροφή βρίσκεται προ των πυλών. Και για ακόμη μία φορά, το πρώτο πραγματικά απαιτητικό τεστ προσγείωσε απότομα τις υπερβολικές προσδοκίες.
Η πραγματικότητα, άλλωστε, δεν γράφεται στα φιλικά του Ιουλίου. Γράφεται από την ημέρα που αρχίζουν οι επίσημες υποχρεώσεις. Εκεί όπου τελειώνουν οι διθύραμβοι και αρχίζουν οι αποδείξεις. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο συμπέρασμα. Όταν μια ομάδα έχει συμπληρώσει 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, αλλά κάθε καλοκαίρι παρουσιάζεται σαν να βρίσκεται ένα βήμα πριν από την απόλυτη επιστροφή, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι υπερβολές ενός Ιουλίου.
Είναι η διαρκής ανάγκη να πουληθεί ελπίδα πριν υπάρξει πραγματικότητα. Γιατί οι τίτλοι δεν κατακτώνται στις καλοκαιρινές προσδοκίες, αλλά στους αγωνιστικούς χώρους.
Και εκεί ο Παναθηναϊκός αποτυγχάνει παταγωδός και συστηματικά 16 χρόνια τώρα…(και όχι μόνο).