Από τη στιγμή που ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς επέστρεψε στον πάγκο του Παναθηναϊκού, χτίστηκε ένα συγκεκριμένο αφήγημα. Ότι η παρουσία του αρκεί για να κάνει κάθε παίκτη να θέλει να φορέσει τα πράσινα και πως ο Παναθηναϊκός αποτελεί τον απόλυτο προορισμό για όποιον θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Ευρώπη.
Μόνο που η πραγματικότητα δεν δείχνει πάντα να συμβαδίζει με το αφήγημα.
Μέσα σε λίγες ημέρες, το ένα περιστατικό διαδέχεται το άλλο. Ο Ρίκι Ρούμπιο έριξε πόρτα στον Ζοτς σύμφωνα με την ΑS, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ ζήτησε βελτιωμένους οικονομικούς όρους για να ανανεώσει, ενώ ο Όσμαν, που διατράνωναν ότι δεν πάει πουθενά επέλεξε το…Eurocup και κατέληξε τελικά στον ΠΑΟΚ. Κι όμως, το αφήγημα ότι «όλοι θέλουν να δουλέψουν με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς» συνεχίζει να αναπαράγεται.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η περίπτωση του Βασίλη Τολιόπουλου. Ένας Έλληνας διεθνής που αποφάσισε να βάλει ο ίδιος χρήματα από την τσέπη του για να αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό και να επιστρέψει στον Άρη.
Μια επιλογή που δείχνει ότι στον επαγγελματικό αθλητισμό οι αποφάσεις δεν παίρνονται μόνο με βάση το όνομα ενός προπονητή ή την επικοινωνιακή πολιτική μιας ομάδας. Μετράνε ο ρόλος, οι συνθήκες, το περιβάλλον και το πού αισθάνεται ένας αθλητής ότι μπορεί να εξελιχθεί.
Γι’ αυτό και καλό είναι να υπάρχει λίγη περισσότερη εγκράτεια όταν παρουσιάζεται ως δεδομένο ότι κάθε παίκτης περιμένει απλώς ένα τηλεφώνημα από τον Παναθηναϊκό. Η αγορά έχει τον δικό της τρόπο να διαψεύδει τις βεβαιότητες.
Και όταν ένας παίκτης επιλέγει να πληρώσει από την τσέπη του για να αγωνιστεί κάπου αλλού, αντί να κυνηγήσει το υποτιθέμενο «όνειρο», τότε ίσως το αφήγημα χρειάζεται λίγο περισσότερη επαφή με την πραγματικότητα.