Όταν ένας οργανισμός συμπληρώνει 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, είναι σε έναν βαθμό αναμενόμενο να έχει ανάγκη να δημιουργήσει ξανά προσδοκίες. Να πείσει πρώτα το εσωτερικό του και στη συνέχεια τον κόσμο του ότι αυτή τη φορά κάτι αλλάζει, ότι κάτι διαφορετικό χτίζεται και ότι η νέα σεζόν μπορεί επιτέλους να είναι «η χρονιά του».
Αυτή την προσπάθεια τη βλέπουμε με αξιοθαύμαστη συνέπεια σχεδόν κάθε καλοκαίρι στον Παναθηναϊκό. Όσο δεν υπάρχουν επίσημα παιχνίδια, οι μεταγραφικές κινήσεις εξιδανικεύονται, οι προσδοκίες ανεβαίνουν και γύρω από κάθε νέο ξεκίνημα δημιουργείται η αίσθηση μιας ομάδας που επιστρέφει. Οι προπονητές μπορεί να αλλάζουν, τα πρόσωπα επίσης, όμως το καλοκαιρινό αφήγημα παραμένει εντυπωσιακά σταθερό: «κάτι καλό γίνεται φέτος στον Παναθηναϊκό».
Το ίδιο έργο παίχτηκε και αυτό το καλοκαίρι. Μέχρι που άρχισαν τα επίσημα παιχνίδια.
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται με το ένα πόδι πριν από τη League Phase του Conference League και μπορεί ακόμη να προκριθεί αλλά βρίσκεται και με το άλλο εκτός Ευρώπης. Ο δρόμος του μέχρι εδώ ωστόσο όμως, απέχει αρκετά από την εικόνα της ισχυρής ομάδας που επιχειρήθηκε να καλλιεργηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα.
Οι αριθμοί είναι εξαιρετικά απλοί. Παναθηναϊκός-Πάκσι 2-2, Παναθηναϊκός-ΤΣΣΚΑ 1948 Σόφιας 1-1 και Παναθηναϊκός-Χράντες Κράλοβε 2-2. Τρία εντός έδρας παιχνίδια στα προκριματικά του Conference League και καμία νίκη.
Και μιλάμε για το Conference League. Τη διοργάνωση που όταν την κατέκτησε ο Ολυμπιακός, υπήρξε μια ολόκληρη προσπάθεια απαξίωσής της από συγκεκριμένες πλευρές. Μόνο που, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, άλλο είναι να απαξιώνεις μια ευρωπαϊκή διοργάνωση και άλλο να προσπαθείς να φτάσεις στη League Phase της. Ο Παναθηναϊκός μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει καν να κερδίσει στην έδρα του σε τρεις προσπάθειες στα προκριματικά της.
Το τελευταίο παράδειγμα είναι ίσως και το πιο χαρακτηριστικό. Απέναντι στη Χράντες Κράλοβε, ο Παναθηναϊκός κρατούσε μέχρι τα τελευταία λεπτά το 2-0 και έμοιαζε έτοιμος να αποκτήσει ξεκάθαρο προβάδισμα πρόκρισης. Κι όμως, οι Τσέχοι με δύο γκολ στο φινάλε έφυγαν από το ΟΑΚΑ με το 2-2, προκαλώντας ξανά την έντονη αποδοκιμασία του κόσμου.
Κάπως έτσι, αντί για μια βραδιά που θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο το κλίμα αισιοδοξίας που καλλιεργείται γύρω από τον φετινό Παναθηναϊκό, ήρθε ακόμη μία υπενθύμιση της πραγματικότητας. Και πλέον οι «πράσινοι» βρίσκονται ξανά σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, γνωρίζοντας ότι αν δεν πάρουν το αποτέλεσμα που χρειάζονται στον επαναληπτικό της επόμενης εβδομάδας, θα βρεθούν αντιμέτωποι με το τεράστιο κάζο ενός πρόωρου αποκλεισμού από την Ευρώπη.
Δεν είναι, μάλιστα, η πρώτη φορά μέσα στο ίδιο καλοκαίρι που συμβαίνει αυτό. Από την πρώτη κιόλας προκριματική διαδικασία, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να παίζει με την πλάτη στον τοίχο, βλέποντας πολύ γρήγορα την καλοκαιρινή αισιοδοξία να δίνει τη θέση της στην πίεση των αποτελεσμάτων.
Το ζήτημα φυσικά δεν είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει ήδη αποκλειστεί. Δεν έχει αποκλειστεί και μπορεί να προκριθεί στη League Phase απέναντι σε εναν πολύ χαμηλής δυναμικότητας αντίπαλο.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που κατασκευάζεται κάθε καλοκαίρι και σε εκείνη που εμφανίζεται όταν έρχεται η ώρα των επίσημων αγώνων. Γιατί η «πράσινη» επικοινωνία έχει αναμφίβολα ανάγκη να κρατά ζωντανή την πίστη του κόσμου και γύρω από τον Παναθηναϊκό υπάρχει ένας μηχανισμός που συχνά μετατρέπει κάθε μεταγραφή σε υπέρβαση, κάθε νέο προπονητή σε αφετηρία αλλαγής και κάθε καλοκαίρι σε προαναγγελία επιστροφής.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα με τα επικοινωνιακά αφηγήματα στο ποδόσφαιρο: κάποια στιγμή αρχίζουν τα επίσημα παιχνίδια.
Και τότε οι εντυπώσεις δίνουν τη θέση τους στα αποτελέσματα. Μέχρι στιγμής, λοιπόν, το «κάτι καλό γίνεται φέτος στον Παναθηναϊκό» έχει απέναντί του μια πολύ πιο πεζή πραγματικότητα: τρία ευρωπαϊκά παιχνίδια στο ΟΑΚΑ, τρεις ισοπαλίες και καμία νίκη.
«Κάτι καλό γίνεται φέτος στον Παναθηναϊκό»… Μπορεί και όχι