Ο Αντώνης Καραγιαννίδης μίλησε για την παρουσία του στο «παράθυρο» του Αυγούστου, τη νίκη της Εθνικής ομάδας επί της Ισπανίας και τη συνεργασία του με τον Βασίλη Σπανούλη. Ο νεαρός ψηλός τόνισε πως η ομάδα είχε απόλυτη συγκέντρωση στον στόχο και πίστευε ότι δεν θα φύγει ηττημένη από το παρκέ.
Αναφερόμενος στην προετοιμασία, στάθηκε στη δυσκολία να ενωθούν άμεσα παίκτες με διαφορετικές συλλογικές φιλοσοφίες. Για τα επόμενα παιχνίδια της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου, υπογράμμισε πως η Εθνική πρέπει να κοιτάζει κάθε αγώνα ξεχωριστά, χωρίς υπολογισμούς.
Ο Καραγιαννίδης μίλησε με ιδιαίτερο σεβασμό για τον Βασίλη Σπανούλη, τον οποίο παρακολουθούσε από μικρός να αγωνίζεται και να κατακτά τίτλους. Παράλληλα, χαρακτήρισε ξεχωριστή εμπειρία την καθημερινή συνύπαρξη με τους ανθρώπους του Ολυμπιακού.
Για τη νέα σεζόν, ανέφερε πως θέλει να δοκιμάσει τις δυνατότητές του και να δει αν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Περιέγραψε την πορεία του ως ένα όνειρο που συνεχίζεται, έχοντας ως προσωπική φιλοσοφία να δοκιμάζει νέες προκλήσεις. Ως πρότυπό του ανέφερε αρχικά τον αδερφό του και στη συνέχεια τον Ντίνο Μήτογλου, ενώ εκτίμησε πως η άνοδος των ομάδων ενισχύει συνολικά το ελληνικό μπάσκετ.
Αναλυτικά όσα είπε ο Καραγιαννίδης
«Δεν είναι μια πίεση που σου “βαραίνει” τα χέρια, είναι μια πίεση που σου δείχνει ξεκάθαρα τι πρέπει να κάνεις. Έπρεπε να κερδίσουμε και το κάναμε. Και στο πρώτο ματς το είπαμε αυτό, δε μας έκατσε όμως. Είναι το “πρέπει”. Εγώ όταν μπήκα μέσα στ’ αποδυτήρια, ενώ είχα προετοιμαστεί από το σπίτι, κατάλαβα πως δεν υπάρχει περίπτωση να χάσουμε. Ήμασταν όλοι απόλυτα συγκεντρωμένοι και 100% προσηλωμένοι στον στόχο. Η Ισπανία είναι μια πάρα πολύ καλή ομάδα, είμαστε συνεχώς εδώ και πολλά χρόνια αντίπαλοι μαζί της, αλλά, παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε και νικήσαμε, έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο. Η νίκη είναι νίκη»
«Ο κάθε αθλητής κάνει το δικό του κομμάτι για να έρθει όσο πιο έτοιμος γίνεται στην ομάδα έτσι ώστε να μπορέσουμε να βρεθούμε όλοι μεταξύ μας. Το “μεταξύ μας” είναι πιο δύσκολο, γιατί ο καθένας έχει τη δική του ομάδα και διαφορετική φιλοσοφία απ’ τον σύλλογο που βρισκόταν, οπότε ήταν δύσκολο να βρεθούμε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα»
«Δεν είναι καλό να μπαίνουμε σε υπολογισμούς. Θα κοιτάξουμε το επόμενο παιχνίδι, να πάμε να το κερδίσουμε και προχωράμε σιγά-σιγά προς την καλή πλευρά»
«Ο κόουτς Σπανούλης δεν είναι απλά ένας προπονητής. Εγώ τον έβλεπα μικρός να παίζει μπάσκετ, να παίρνει τίτλους και να κάνει όλα αυτά που έχει κάνει. Εγώ είμαι ένας παίκτης που δεν παίζω μόνο για την… πάρτη μου, παίζω και για τον προπονητή μου πιο πολύ. Όταν παίζεις για έναν τέτοιον προπονητή, είναι άλλο το συναίσθημα»
«Εννοείται! Ποιος αθλητής στην Εθνική ομάδα δεν το σκέφτεται γλυκά αυτό; Όλοι το περιμένουμε πώς και πώς»
«Νιώθω ότι πάει καλά η πορεία μου. Προχωράμε. Θέλω να δοκιμάσω και το κομμάτι αυτό. Δοκιμάζω γενικά στη ζωή μου τι μπορώ και τι όχι. Είναι μια χρονιά που θέλω να δω αν μπορώ ν’ ανταπεξέλθω ή όχι και, από ‘κει και πέρα, συνεχίζω την καριέρα μου. Είμαι πολύ μικρός ακόμα»
«Είναι μια εμπειρία. Μόνο που είσαι μ’ αυτούς τους ανθρώπους, κάνεις μια κουβέντα παραπάνω και βλέπεις πώς ζουν κι εκείνοι τη μέρα τους, είναι μια τεράστια εμπειρία»
«Είναι ένα όνειρο που εξελίσσεται. Μέρα με τη μέρα κάνω το καλύτερο που μπορώ. Εμένα στο μυαλό μου είναι η φιλοσοφία “Να το δοκιμάσω και να δω αν μπορώ. Αν μπορώ, προχωράω”. Αυτό είναι μότο μου, έτσι λειτουργώ όλα τα χρόνια. Απολαμβάνω να βάζω προκλήσεις στον εαυτό μου»
«Σαν μικρός το πρότυπό μου, αντικειμενικά, ήταν ο αδερφός μου, γιατί από τόσο μικρός έπαιζα. Μεγαλώνοντας, μου άρεσε πολύ ο Ντίνος Μήτογλου, οι κινήσεις του, ο τρόπος που έπαιζε. Μου άρεσε το στυλ παιχνιδιού του και το είδαμε και στο χθεσινό παιχνίδι. Μπράβο στον ίδιο, το άξιζε εννοείται όλο αυτό στο 100%. Δουλεύει πάρα πολύ. Και εκείνος και ο Ντόρσεϊ ήταν πολύ παθιασμένοι, όπως και όλη η ομάδα. Όποιος έπαιρνε τη μπάλα εκείνη την ώρα σκεφτόταν μόνο το “Θα ευστοχήσω”. Η σκέψη όλων γενικά ήταν ότι δε χάνουμε»
«Επειδή οι περισσότερες ομάδες έχουν ανέβει πολύ, θεωρώ ότι μαζί ανεβαίνει και το ελληνικό μπάσκετ. Πιστεύω πως όσο περνούν τα χρόνια θ’ ανεβαίνει κι άλλο, γιατί είναι το άθλημα έτσι που, θέλοντας και μη, ο ένας “τραβάει” τον άλλον»