Ο Βόλος ήταν πάντοτε μια ευχάριστη εκδρομή για τους οπαδούς των ομάδων. Φιλόξενη πόλη, χιλιάδες εισιτήρια και μια λαοθάλασσα στο γήπεδο. Από την 5η Σεπτεμβρίου του 2026 και έπειτα, θα είναι μια δύσκολη ανάμνηση για τους φίλους του Ολυμπιακού. Όσα συνέβησαν στο «Πανθεσσαλικό», ήταν, είναι και θα είναι μια υπενθύμιση πως δεν είναι όλα ρόδινα και δεδομένα στη ζωή και το ποδόσφαιρο… Εδώ που φτάσαμε, όμως, πώς και πόσο μπορείς να μιλήσεις για ποδόσφαιρο; Απορώ πραγματικά με όσους το κάνουν, εξαπολύοντας κατηγορώ και επιθέσεις σε παίκτες, προπονητή και οποιονδήποτε βρουν… Παράσιτα, απλά!
Είναι πραγματικά ιδιαίτερα δύσκολο να γράψεις αυτές τις αράδες. Δεν βγαίνουν εύκολα οι λέξεις και είναι προτιμότερο να μην γραφτούν τα όσα υπάρχουν στο κεφάλι. Βλέποντας τους κανιβαλισμούς στα social media να κυριαρχούν. Και δεν μιλώ για όσους γέλασαν ή έγραψαν μια ηλιθιότητα για τον Αγιούμπ μετά τον τραυματισμό του. Αλλά για όλους όσοι έχουν διαλύσει κάθε έναν ερυθρόλευκο από χθες. Σε έναν αγώνα που κανείς δεν ήθελε να βγει να παίξει μετά το ημίχρονο, αλλά το έκαναν αναγκαστικά και μόνο. Περπατώντας επί της ουσίας.
Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου που λέει και ο τίτλος αφορά μια απίστευτη σφαγή τον 15ο αιώνα στο Παρίσι για θρησκευτικούς λόγους. Εδώ την χρησιμοποιούμε για τη «σφαγή» που γίνεται από κάθε λογής τύπο, ο οποίος φροντίζει να βγάλει τα «γούστα» του πίσω από ένα κινητό. Από ανθρώπους που δεν έχουν ζωή και είναι απαίδευτοι. Βγείτε έξω, ξελαμπικάρετε, κάντε κάτι να νιώσετε χρήσιμοι. Ή να γίνετε και λίγο χρήσιμοι σε οτιδήποτε…
Σε μια ημέρα που ένας ζωντανός θρύλος της ομάδας, ο μεγαλύτερος επιθετικός που φόρεσε τη δοξασμένη φανέλα του Ολυμπιακού, έχει διαλύσει το πόδι του, βλέπεις παντού μιζέρια και αφορισμούς. Ναι, λάθη και μεγάλα έκανε ο Μεντιλίμπαρ ξανά. Ναι, τραγικό ήταν το λάθος του Ρέτσου, ξέροντας πως ποτέ δεν γυρνάς την μπάλα εντός εστίας χωρίς να κοιτάξεις που είναι ο τερματοφύλακας. Ναι, ο Τσικίνιο δεν μπόρεσε να περάσει μισή μπάλα σωστά στην περιοχή. Ναι, ο Μπρούνο δεν έβγαλε μια σωστή σέντρα. Αλλά ποιος χέστηκε για να το πούμε και τελείως ωμά όταν ένα δικό σου παιδί περνάει μια… Οδύσσεια; Χάθηκε το πρωτάθλημα την 3η αγωνιστική;
Ένας αγώνας όπου ο αντίπαλος βάραγε στο ψαχνό και ο Ολυμπιακός είχε 3 αναγκαστικές αλλαγές. Ο Τζόκα στο 20λεπτο θα έπρεπε να αποβληθεί και ο Κόμπα γλίτωσε και αυτός τη δεύτερη κίτρινη, σκοράροντας λίγα λεπτά μετά για το 1-1. Και ένας Τζήλος που συνεχίζει να αποδεικνύει πως είναι ακατάλληλος, αλλά δεν βρίσκεται κανείς να του κρεμάσει τη σφυρίχτρα…
Με συγχωρείτε, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει ότι οι «ερυθρόλευκοι» πέταξαν στα σκουπίδια δύο βαθμούς λόγω προβλημάτων, λόγω Τζήλου, λόγω Ρέτσου, λόγω Μεντιλίμπαρ. Να κάνουμε όποια κουβέντα ποδοσφαιρική θέλετε από την Τρίτη και έπειτα. Σήμερα όμως, καμία όρεξη. Η ζωή συνεχίζεται ασφαλώς, αλλά κάποιες στιγμές είναι καλύτερα να σιωπάς και όχι να ρίχνεις διαρκώς λάσπη στον ανεμιστήρα.
Το μόνο ποδοσφαιρικό που θα μπορούσα τώρα να πω, είναι πως μόνο ο Γιάρεμτσουκ μπορεί να αποτελέσει μια λύση για τους Πειραιώτες. Εφόσον όλοι καθίσουν στο ίδιο τραπέζι, δώσουν αμοιβαίες εξηγήσεις και πορευτούν παρέα για το καλό τους. Τα υπόλοιπα από Τρίτη και έπειτα…
ΥΓ. Οε, οε, οε Ελ Κααμπί…
