Όταν ένα από τα μεγαλύτερα deals αποχώρησης παίκτη στη EuroLeague πρέπει με το ζόρι να παρουσιαστεί ως «υποχώρηση» των Αγγελόπουλων, η επικοινωνιακή αγωνία περισσεύει.
Η υπόθεση του Τόμας Γουόκαπ έκλεισε και, όπως φαίνεται, ο τρόπος με τον οποίο έκλεισε δεν άρεσε σε όλους. Γιατί αντί να συζητάμε για το προφανές, δηλαδή για ένα τεράστιο οικονομικά deal για την παραχώρηση ενός παίκτη, ξαφνικά διαβάζουμε αναλύσεις που επιχειρούν να παρουσιάσουν τον Ολυμπιακό περίπου ως… χαμένο της υπόθεσης.
Το αφήγημα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Ο Ολυμπιακός φέρεται να ξεκίνησε τις συζητήσεις από ένα συγκεκριμένο ποσό, η συμφωνία με την Ντουμπάι έκλεισε λίγο χαμηλότερα και αυτό βαφτίζεται «υποχώρηση». Λες και στις διαπραγματεύσεις μιας μεταγραφής το αρχικό ποσό και το τελικό είναι υποχρεωτικά ταυτόσημα. Λες και το γεγονός ότι μπαίνει ένα τεράστιο ποσό στα ταμεία μιας ομάδας για να αποδεσμεύσει έναν παίκτη που ήθελε να αποχωρήσει αποτελεί… αποτυχία.
Και κάπου εκεί επιστρατεύεται ξανά η γνωστή ειρωνεία για τους Αγγελόπουλους. Ο Ολυμπιακός «πάντα έχει δίκιο», ο Ολυμπιακός «πάντα κερδίζει», μέχρι και… λογαριασμός για το ρεύμα που έκαιγε ο Ουόκαπ στο ΣΕΦ μπήκε στη συζήτηση. Όταν όμως χρειάζεται τόση προσπάθεια για να εξηγηθεί γιατί ένα deal εκατομμυρίων είναι κακό για εκείνον που εισπράττει τα εκατομμύρια, μάλλον το ίδιο το επιχείρημα έχει ήδη αρχίσει να δυσκολεύεται.
Το πραγματικό δεδομένο είναι το deal
Ο Ολυμπιακός είχε μπροστά του μια συγκεκριμένη πραγματικότητα. Έναν παίκτη που είχε συμβόλαιο, αλλά είχε αποφασίσει να συνεχίσει αλλού, και μια ομάδα με την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει σημαντικά για να τον αποκτήσει. Δεν χάρισε τον Γουόκαπ, δεν τον άφησε ελεύθερο και δεν βρέθηκε εγκλωβισμένος σε μια κατάσταση χωρίς αντάλλαγμα. Διαπραγματεύτηκε και μετέτρεψε την αποχώρησή του σε ένα εξαιρετικά σημαντικό οικονομικό όφελος.
Αυτό είναι και το σημείο που επιχειρείται να χαθεί μέσα στον επικοινωνιακό θόρυβο. Αντί η συζήτηση να γίνεται γύρω από το μέγεθος του ποσού, μεταφέρεται στο αν η αρχική απαίτηση ήταν μεγαλύτερη. Με αυτή τη λογική, κάθε ομάδα που ξεκινά μια διαπραγμάτευση ζητώντας περισσότερα από όσα τελικά εισπράττει έχει… ηττηθεί.
Έχει ενδιαφέρον μάλιστα ότι από την ίδια πλευρά δεν υπήρξε ανάλογη διάθεση απαξίωσης όταν ο Παναθηναϊκός διαπραγματευόταν την αποχώρηση του Τσέντι Όσμαν. Εκεί δεν αναζητήθηκε με την ίδια επιμονή ποιος «υποχώρησε», πόσα ζητήθηκαν αρχικά και πόσα μπήκαν τελικά στο ταμείο. Κι όμως, μιλάμε για διαφορετικά δεδομένα ηλικίας, συμβολαίου και αγωνιστικής αξίας που κάνουν τη σύγκριση τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.
Τόση προσπάθεια κάτι δείχνει
Το μοτίβο, άλλωστε, είναι γνώριμο. Ό,τι κι αν κάνει ο Ολυμπιακός πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να παρουσιαστεί ως λανθασμένο. Αν κρατήσει έναν παίκτη, υπάρχει πρόβλημα. Αν τον παραχωρήσει, υπάρχει πρόβλημα. Αν δεν εισπράξει, απέτυχε. Αν εισπράξει εκατομμύρια, πάλι απέτυχε επειδή… θα μπορούσε να είχε εισπράξει περισσότερα.
Κάπου όμως η πραγματικότητα γίνεται πεισματάρα.
Ο Ολυμπιακός διαχειρίστηκε μια δύσκολη υπόθεση με βάση τα δεδομένα που είχαν διαμορφωθεί και έκλεισε μια συμφωνία με πολύ σημαντικό οικονομικό αντάλλαγμα. Και όσο περισσότερο επιχειρείται να παρουσιαστεί αυτή η εξέλιξη ως «ήττα», τόσο περισσότερο δημιουργείται η εντύπωση ότι αυτό που πραγματικά ενόχλησε τον πράσινο επικοινωνιακό μηχανισμό δεν ήταν ο τρόπος που χειρίστηκε ο Ολυμπιακός τον Γουόκαπ, αλλά το πόσο καλά κατάφερε τελικά να κλείσει την υπόθεση.
