Δύο αγωνιστικές, δύο ταξίδια, δύο «διπλά». Από τη Βιτόρια και την κατοστάρα επί της Μπασκόνια, στο Κάουνας και σε μια νίκη εντελώς διαφορετικής φύσης.
Ο Ολυμπιακός πέρασε από την καυτή Zalgirio Arena, μία έδρα από την οποία πολύ λίγες ομάδες θα καταφέρουν να φύγουν νικήτριες στη διάρκεια της σεζόν. Και το έκανε χωρίς να παρουσιάσει το καλύτερο μπάσκετ του, χωρίς Μιλουτίνοφ, με μόλις 5/20 τρίποντα και έχοντας ολοκληρώσει ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο χωρίς εύστοχο σουτ πίσω από τα 6,75μ. Κι όμως, έβαλε 93 πόντους και βρήκε τον τρόπο να φύγει με το 93-91.
Αυτό έχει τη δική του σημασία. Στη Βιτόρια είχε προηγηθεί μια επιθετική παράσταση 106 πόντων. Στο Κάουνας χρειάστηκε περισσότερο υπομονή, προσωπικότητα και καθαρό μυαλό στις στιγμές που το παιχνίδι κρεμόταν από μία κατοχή.
Πέντε διψήφιοι και πολλές διαφορετικές απειλές
Ο αριθμός που περιγράφει καλύτερα το επιθετικό βάθος του Ολυμπιακού είναι το πέντε.
Τόσοι ήταν οι διψήφιοι στο Κάουνας. Φουρνιέ 19, Βεζένκοβ 18, Μοντέρο 15, Ντόρσεϊ και Γουόρντ από 10. Δεν χρειάστηκε κάποιος να βάλει 30, ούτε να κουβαλήσει μόνος του την επίθεση για 40 λεπτά. Υπήρχαν διαφορετικές λύσεις και διαφορετικοί τρόποι για να πληγωθεί η άμυνα της Ζάλγκιρις.
Και εδώ αξίζει ξεχωριστή αναφορά στον Γιαν Μοντέρο. Ο νεαρός γκαρντ έδωσε ταχύτητα, επιτέθηκε στα κενά και τελείωσε με 15 πόντους και επτά ασίστ. Είναι ακόμη στην αρχή της προσαρμογής του σε μια ομάδα με συγκεκριμένες απαιτήσεις από τους χειριστές της, όμως διαθέτει κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα: την ικανότητα να αλλάζει τον ρυθμό και να δημιουργεί καταστάσεις ακόμη κι όταν η επίθεση έχει κολλήσει.
Δίπλα του, ο Σάσα Βεζένκοβ έκανε ξανά αυτό που έχει μετατρέψει σχεδόν σε κανονικότητα. 18 πόντοι, οκτώ ριμπάουντ, 26 στην αξιολόγηση και παρουσία σε κάθε σημείο του παρκέ στο οποίο μπορούσε να δημιουργηθεί πλεονέκτημα. Η συνέπειά του είναι τέτοια που ορισμένες φορές αντιμετωπίζεται σχεδόν ως δεδομένη. Και φυσικά μόνο δεδομένο δεν είναι να γνωρίζεις κάθε βράδυ τι θα πάρεις από έναν από τους ηγέτες σου.
Η μάχη στη ρακέτα και οι «αφανείς» πρωταγωνιστές
Η παρουσία του Γιόνας Βαλαντσιούνας δημιούργησε μια διαφορετική συνθήκη. Η Ζάλγκιρις μπορούσε να κρατά τον ψηλό της χαμηλότερα στο pick-and-roll και να προστατεύει τη ρακέτα, προκαλώντας τον Ολυμπιακό να βρει λύσεις απέναντι σε αυτή την άμυνα.
Οι «ερυθρόλευκοι» κατάφεραν να την τιμωρήσουν ακόμη και χωρίς καλό μακρινό σουτ. Ο Μοντέρο επιτέθηκε στον χώρο, ο Βεζένκοβ διάβασε τις φάσεις και ο Φουρνιέ χρησιμοποίησε τα σκριν για να δημιουργήσει. Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός έφτασε στους 93 με 5/20 τρίποντα είναι από μόνο του ενδεικτικό.
Σημαντική ήταν και η αθλητικότητα των Γουόρντ, Εντιάι και Χολ. Έδωσαν ενέργεια, έβαλαν τα κορμιά τους στις φάσεις και βοήθησαν τον Ολυμπιακό να αντέξει σε ένα παιχνίδι με μεγάλη σωματική καταπόνηση, λίγες ημέρες μετά το Super Cup. Δεν αποτυπώνονται όλα στους πόντους. Σε τέτοιες βραδιές υπάρχουν κατοχές που κερδίζονται με ένα ριμπάουντ, μια άμυνα, μια επαφή ή μια δεύτερη προσπάθεια.
Και μετά υπάρχει ο Εβάν Φουρνιέ…
Μπορείς να αναλύσεις ένα παιχνίδι όσο θέλεις. Να μιλήσεις για drop, spacing, pick-and-roll, ποσοστά και κατοχές. Κάποια στιγμή, όμως, ένα μεγάλο ευρωπαϊκό ματς φτάνει στο σημείο στο οποίο χρειάζεται απλώς έναν μεγάλο παίκτη.
Και ο Εβάν Φουρνιέ ζει για αυτές τις στιγμές.
Μέχρι το φινάλε δεν είχε βάλει τρίποντο. Και όταν το παιχνίδι άρχισε πραγματικά να καίει, αυτό δεν είχε καμία σημασία.
Η Zalgirio Arena ήταν στο πόδι, η Ζάλγκιρις πίστευε στη νίκη και κάθε κατοχή είχε αποκτήσει διαφορετικό βάρος. Ο Γάλλος πήρε την μπάλα και την ευθύνη. Δύο μεγάλα τρίποντα στις τελευταίες στιγμές, 19 πόντοι συνολικά και η δική του υπογραφή πάνω στην απόδραση από το Κάουνας.
Κι εδώ βρίσκεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα εύστοχο σουτ.
Ο Φουρνιέ δεν χρειάζεται να έχει βάλει τα προηγούμενα τρία για να πάρει το τέταρτο. Δεν κουβαλά την αστοχία στην επόμενη κατοχή. Δεν ψάχνει κάποιον άλλον όταν η μπάλα βαραίνει. Οι μεγάλοι σκόρερ έχουν αυτή την παράξενη σχέση με την πίεση: εκεί που οι περισσότεροι αισθάνονται το βάρος της στιγμής, εκείνοι βλέπουν την ευκαιρία να την κάνουν δική τους.
Αυτό ακριβώς έκανε στο Κάουνας.
Και η τελευταία φάση είχε τη δική της σημασία. Με 2,9’’ να απομένουν, η χαμένη βολή του Φουρνιέ ακολουθήθηκε από το επιθετικό ριμπάουντ του Βεζένκοβ, που ουσιαστικά τελείωσε το παιχνίδι. Ο ένας είχε βάλει τα μεγάλα σουτ. Ο άλλος ήταν εκεί για την τελευταία κατοχή. Δύο από τους ηγέτες αυτής της ομάδας έβαλαν την τελική υπογραφή.
Κι ακόμη είναι Σεπτέμβριος…
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του 2-0 δεν είναι ότι ο Ολυμπιακός εμφανίζεται έτοιμος. Δεν είναι ακόμη.
Έχει πράγματα να διορθώσει αμυντικά, συνεργασίες που πρέπει να αποκτήσουν μεγαλύτερη ακρίβεια και παίκτες που ακόμη μαθαίνουν ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό για την εποχή.
Αυτό που ήδη φαίνεται, όμως, είναι το βάθος των επιλογών. Ο Μοντέρο μπορεί να αλλάξει την ταχύτητα. Ο Γουόρντ να προσφέρει αθλητικότητα και ένταση. Ο Εντιάι ενέργεια και κορμί. Ο Βεζένκοβ αποτελεί τη σταθερά. Ο Φουρνιέ είναι εκεί όταν η μπάλα καίει. Ο Ντόρσεϊ μπορεί την επόμενη βραδιά να γίνει ο πρώτος σκόρερ. Και όλα αυτά ενώ στο Κάουνας απουσίαζε ο Μιλουτίνοφ.
Ο πρωταθλητής Ευρώπης, λοιπόν, ξεκίνησε τη νέα του διαδρομή χωρίς να χρειαστεί καν την ασφάλεια του ΣΕΦ. Έβαλε 106 στη Βιτόρια και λίγες ημέρες αργότερα πέρασε από μια Zalgirio Arena στην οποία μέσα στη σεζόν πολλοί θα αφήσουν νίκες.
Δύο εκτός έδρας νίκες, πέντε διψήφιοι στο Κάουνας, αρκετά πράγματα ακόμη προς διόρθωση και μια ομάδα που ήδη δείχνει πόσες διαφορετικές απαντήσεις μπορεί να βρει.
Και είμαστε ακόμη στον Σεπτέμβριο.
