Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ είχε 20 ημέρες για να σχεδιάσει το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, γνωρίζοντας πως το μοναδικό αποτέλεσμα που θα έφτιαχνε την ομάδα του ήταν η νίκη. Αυτή ήρθε και μάλιστα με έναν τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση. Γιατί; Επειδή ο αντίπαλος δεν έκανε κλασική φάση για σχεδόν 100 λεπτά αγώνα.
Η σημασία του χθεσινού αγώνα ήταν πολύ μεγάλη, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός με τρίποντο θα έμπαινε για τα καλά σε τροχιά κορυφής. Ο Παναθηναϊκός ήρθε με τον αέρα του πρωτοπόρου στο Φάληρο, αλλά για ακόμη μια φορά δεν κατάφερε να κερδίσει σε μια τέτοια συνθήκη. Διότι από τους «ερυθρόλευκους» υπήρξε το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Είχαν όλα αυτά τα στοιχεία που δεν είναι… αμιγώς ποδοσφαιρικά, αλλά είναι απαραίτητα για ένα τόσο σπουδαίο ματς: πάθος, κατάθεση ψυχής, εγωισμός. Νταηλίκι με λίγα λόγια, γιατί έτσι πήρε το ντέρμπι ο Ολυμπιακός στο τέλος της βραδιάς.
Ο χθεσινός αγώνας θύμιζε αρκετά… Μεντιλίμπαρ, λόγω θέλησης, τσαμπουκά, μονομαχιών, έντασης, πρέσινγκ και είχε στοιχεία, επίσης, του Ιμανόλ. Με κατοχή της μπάλας, υπομονή στην κυκλοφορία και προσπάθεια να παίξει ο Ολυμπιακός από τον άξονα. Ήταν ένα μείγμα των δύο προπονητών, απολύτως λογικό καθώς οι Πειραιώτες τώρα αλλάζουν, σταδιακά. Τα ντέρμπι όμως δεν τα παίζεις συνήθως, αλλά τα κερδίζεις. Και αυτό έκαναν οι γηπεδούχοι!
Το πρέσινγκ ήταν στοχευμένο με αποτέλεσμα να σπάσει το build-up των «πράσινων» που αναλώθηκαν σε μεγάλες μπάλες, ενώ ο Ολυμπιακός κέρδιζε τις περισσότερες μονομαχίες και είχε μικρές αποστάσεις στις γραμμές του. Ο Ιμανόλ έβαλε για εξτρέμ δύο inside forwards, γεμίζοντας τον άξονά του και αδιαφόρησε κατά κάποιο τρόπο για να δώσει πλάτος στο γήπεδο. Ενδεικτικό αυτού πως τα δύο μπακ του Ολυμπιακού δεν πήραν ρίσκα, ούτε πολλά ανεβάσματα. Με σημείο αναφοράς τον Μουαντιλματζί να δίνει φοβερές μάχες και τους Πουέρτα-Φρόιλερ να σβήνουν τον άξονα του Παναθηναϊκού, οι «ερυθρόλευκοι» κέρδιζαν κατοχές και άφησαν τον αντίπαλο χωρίς ιδέες και εναλλακτικό πλάνο.
Τα στόπερ κυριάρχησαν, ο Ολυμπιακός τακτικά τα πήγε πολύ καλά και όσο περνούσε η ώρα, το ματς έδειχνε να πλησιάζει περισσότερο προς τα δεύτερο γκολ των γηπεδούχων, παρά προς την ισοφάριση των φιλοξενούμενων. Ο Παναθηναϊκός είχε να φέρει αρκετούς καλούς ποδοσφαιριστές από τον πάγκο, αλλά η προσήλωση των Πειραιωτών στα ανασταλτικά τους καθήκοντα μετά την αποβολή ήταν αυτή που χρειαζόταν.
Εδώ, να βάλω έναν ενδοιασμό. Ο Ιμανόλ σκέφτηκε σωστά να βάλει τους Γιάρεμτσουκ, Ζέλσον, στέλνοντας και ένα μήνυμα πως η ομάδα του θα πρέπει να μείνει ψηλά στο γήπεδο και να συνεχίσει να το ελέγχει. Ασχέτως αν πήρε κάτι ή όχι από τους δύο προαναφερθέντες. Αλλά ο ενδοιασμός δεν έχει να κάνει με τις αλλαγές, αλλά με το γεγονός πως άργησαν να γίνουν και οι… εξελίξεις τον πρόλαβαν, αφού για αρκετά λεπτά περίμεναν στον πάγκο και τελικά ο Σάλιακας αποβλήθηκε.
Το ντέρμπι ήταν κυκλωμένο για τον Ολυμπιακό και το πήρε με τον τσαμπουκά, την ψυχή του και τον κόσμο του. Η βελτίωση στον τρόπο παιχνιδιού δεν θα έρθει σε ένα τέτοιο ματς, αλλά στη διάρκεια της σεζόν. Άπαντες γνωρίζουν πως χρειάζεται χρόνος, αλλά και χρόνος δεν υπάρχει. Κερδίζεις διαρκώς ημέρες δουλειάς, όταν νικάς. Κάτι που έγινε την Κυριακή στο κολαστήριο του Γεώργιος Καραϊσκάκης και μάλιστα δικαίως. Απέναντι στην καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος που δεν έφτιαξε κλασική ευκαιρία, παρά μόνο δύο -εύκολες για τον Ορτέγκα- τελικές από Τετέι και Σαλάχ-Εντίν.
Το τρίποντο φέρνει ψυχολογία και σταδιακά θα έρχεται και η βελτίωση. Είναι φανερές αρκετές από τις σκέψεις του Ιμανόλ, αλλά θα περάσουν στην ομάδα μέσα από τις προπονήσεις και κυρίως από τα συνεχόμενα παιχνίδια…
