Ο Ολυμπιακός συνεχίζει με κεκτημένη ταχύτητα. Πλέον, μπορούμε να πούμε πως έχει φτάσει σε ένα σημείο που κερδίζει από συνήθεια, αλλά αυτό ασφαλώς και δεν πρέπει να κάνει κανέναν να επαναπαυτεί. Στο Μαρκόπουλο ήταν ένα από τα παιχνίδια που μόνο να χάσει έχει μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, αλλά ο Ιμανόλ φρόντισε να το εκμεταλλευτεί για να βγάλει νέα συμπεράσματα.
Σε σχέση με την περασμένη Κυριακή και το ματς με την Καλαμάτα, ο Βάσκος διατήρησε στην ενδεκάδα μόνο τους Σμαΐλοβιτς, Φρόιλερ. Για τον πρώτο ήταν μια εξαργύρωση της καλής του εμφάνισης, για τον δεύτερο μια ανάγκη να του δώσει και άλλο ρυθμό ώστε να ανέβει περισσότερο. Κατά τα άλλα, οι Πειραιώτες είχαν τον έλεγχο του αγώνα στο μεγαλύτερο διάστημά του. Δεν σήκωναν την μπάλα, την κυκλοφορούσαν με υπομονή και προσπαθούσαν να βρουν το γρήγορο γκολ που ήρθε από άλλο ένα τέρμα του Σάλιακα, ο οποίος διανύει το καλύτερο διάστημά του.
Σε συνδυασμό με την καλή απόδοση του Πέντερσεν τελευταία, ο Ιμανόλ έχει δύο φορμαρισμένους ποδοσφαιριστές στα δεξιά της άμυνας. Μέσα από το ματς στο Μαρκόπουλο αντιληφθήκαμε πως οι Σμαΐλοβιτς-Κάρμο βρίσκονται στην κατάλληλη κατάσταση, με τον δεύτερο να σκοράρει εκ νέου και να είναι εκ των κορυφαίων στο ματς του Κυπέλλου. Ο Αλγουαθίλ μπορεί να… κοιμάται ήσυχος με την τετράδα των στόπερ που έχει, αφού όποιος μπαίνει και όποιος βγαίνει δεν αλλάζει τίποτα και το μηδέν παθητικό παραμένει.
Ο Πουέρτα είχε έναν πιο δημιουργικό ρόλο, κάτι που δοκιμάζει τελευταία αρκετά ο προπονητής, με το παιχνίδι να περνά αρκετά από τα πόδια του, ο Μπέιλι είχε όρεξη αλλά είχε καλές και κακές στιγμές. Τα δύο φορ δεν μπήκαν στο ματς, ο Ζέλσον επίσης αλλά ο Τουφάκης ήταν ο κορυφαίος από τους τρεις μικρούς, με συνεχόμενη κίνηση, προσωπικές ενέργειες και ποδοσφαιρικό εγωισμό.
Ναι, οι λύσεις αυξάνονται μέσα από το ροτέισον του Ιμανόλ αλλά υπήρξε και ένα ηχηρό καμπανάκι στο ματς. Το διάστημα 46’-60’ όπου οι «ερυθρόλευκοι» μπήκαν στο γήπεδο λες και είχε τελειώσει το παιχνίδι, απειλήθηκαν και έδωσαν δικαιώματα. Δεν το πλήρωσαν, αλλά δεν θα πρέπει και να παρουσιάζονται τόσο νωθροί στο χορτάρι καθώς άλλη φορά θα το πληρώσουν.
Για φινάλε, δύο λόγια για μια μεγάλη, παντοτινή και θρυλική αγάπη. Γιατί είναι υπέροχη η σχέση του κόσμου του Ολυμπιακού με τον τεράστιο Γιουσέφ Ελ Αραμπί. Ο ίδιος το έζησε με τον καλύτερο τρόπο. Ήταν αρχηγός, γνώριζε διαρκώς την αποθέωση και πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις στον αγωνιστικό χώρο, έχοντας και ένα πλάγιο τετ-α-τετ για να σκοράρει. Φανταστείτε πόσο ωραίες θα ήταν αυτές οι στιγμές, αν το παιχνίδι γινόταν στο σπίτι του, στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Αν και φρόντισαν οι φίλοι των ερυθρόλευκων να κάνουν το Μαρκόπουλο… Φάληρο. Ο Γιουσέφ θα αποτελεί έναν από τους κορυφαίους φορ στην -σύγχρονη- ιστορία του κλαμπ και ένα από τα πιο αγαπητά πρόσωπα. Όταν αποφασίσει να σταματήσει, μάλλον πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο πως θα επιστρέψει από άλλον ρόλο…
