Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, οι τίτλοι μπαίνουν στις τροπαιοθήκες και οι αριθμοί λένε την αλήθεια.
Μια αλήθεια που πολλές φορές δεν συμβαδίζει με όσα διαβάζουμε κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Γιατί αν κάποιος παρακολουθούσε μόνο τον θόρυβο, τα αφηγήματα και την επικοινωνιακή διαχείριση των τελευταίων μηνών, θα πίστευε ότι ο Ολυμπιακός βρισκόταν σε κρίση και ο Παναθηναϊκός σε μια περίοδο πρωτοφανούς αγωνιστικής ανόδου.
Η πραγματικότητα, όμως, είχε διαφορετική άποψη.
Και την έγραψε με αριθμούς.
34-6.
Η χρονιά των 100 χρόνων και το 18-2
Στα 100 χρόνια της ιστορίας του, ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε μία από τις πιο κυριαρχικές σεζόν που έχει καταγράψει ποτέ ελληνικός σύλλογος.
Οι «ερυθρόλευκοι» κατέκτησαν 18 από τους 22 εγχώριους τίτλους που διεκδίκησαν, αφήνοντας μόλις δύο στον Παναθηναϊκό.
Ένα Κύπελλο στο μπάσκετ και ένα πρωτάθλημα στο βόλεϊ Ανδρών ήταν ο συνολικός απολογισμός των «πράσινων» απέναντι σε μια ερυθρόλευκη επέλαση που κάλυψε σχεδόν ολόκληρο τον χάρτη του ελληνικού αθλητισμού.
Και όλα αυτά σε μια σεζόν που, παρά το γεγονός ότι δεν συνοδεύτηκε από ευρωπαϊκό τίτλο, βρήκε τον Ολυμπιακό να γιορτάζει τα 100 χρόνια του ως εν ενεργεία κάτοχο ευρωπαϊκού τροπαίου στο ποδόσφαιρο.
Σοβαρή… καταστροφή με δυο Πρωταθλήματα Ευρώπης!
Η φετινή χρονιά είχε ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον.
Για εβδομάδες διαβάζαμε για αποτυχίες, κρίσεις, προβλήματα και χαμένους στόχους.
Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά γράφονταν την ώρα που ο Ολυμπιακός διεκδικούσε επτά τίτλους, εκ των οποίων οι τρεις ευρωπαϊκοί.
Το αποτέλεσμα;
Από τους επτά στόχους, οι έξι κατέληξαν στον Πειραιά.
Πρωτάθλημα μπάσκετ.
Πρωτάθλημα πόλο Ανδρών.
Πρωτάθλημα πόλο Γυναικών.
Πρωτάθλημα χάντμπολ.
EuroLeague.
Champions League πόλο Γυναικών.
Αν αυτή ήταν η εικόνα μιας αποτυχημένης χρονιάς, τότε οι επιτυχημένες πρέπει να γράφονται στα βιβλία της επιστημονικής φαντασίας.
Ευτυχώς που… βελτιώθηκαν
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι φέτος ο Παναθηναϊκός πράγματι παρουσίασε βελτίωση.
Πέρυσι έκλεισε τη σεζόν με δύο τίτλους. Φέτος κατάφερε να φτάσει τους τέσσερις.
Η διαφορά είναι ότι την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός συνέχισε να γεμίζει την τροπαιοθήκη του, έκλεισε τη χρονιά στο 16-4 και πρόσθεσε στο ενεργητικό του δύο ακόμη ευρωπαϊκές κορυφές.
Κάπως έτσι, η «βελτίωση» δεν άλλαξε και πολλά στη μεγάλη εικόνα.
Όταν άρχισαν να απαξιώνουν τις κούπες
Υπήρξε, μάλιστα, και ένα ακόμη αξιοσημείωτο φαινόμενο.
Κατά τη διάρκεια της χρονιάς επιχειρήθηκε ακόμη και η απαξίωση τίτλων που μέχρι χθες καταγράφονταν κανονικά στα παλμαρέ των συλλόγων.
Ξαφνικά, Super Cup και League Cup έπαψαν να θεωρούνται σημαντικά. Ξαφνικά, ορισμένοι ανακάλυψαν ότι υπάρχουν κούπες που… μετράνε λιγότερο.
Όλα αυτά, βέβαια, από ανθρώπους που διαχρονικά καταγράφουν κάθε πιθανό τίτλο, κάθε διοργάνωση και κάθε διάκριση όταν αφορά τον δικό τους σύλλογο.
Η αλήθεια, όμως, είναι απλή.
Οι τίτλοι του Ολυμπιακού μπήκαν στην τροπαιοθήκη.
Οι ευρωπαϊκές κούπες μπήκαν στην τροπαιοθήκη.
Τα πρωταθλήματα μπήκαν στην τροπαιοθήκη.
Και η ιστορία τους κατέγραψε κανονικά.
Οι κούπες δεν διαπραγματεύονται
Το τελικό ταμείο της διετίας είναι αμείλικτο.
18-2 πέρυσι.
16-4 φέτος.
34-6 συνολικά.
Όχι σε ένα άθλημα. Όχι σε ένα τμήμα. Σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και ερασιτέχνη.
Γι’ αυτό και στο τέλος της ημέρας η συζήτηση είναι πολύ απλή. Κάποιοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Ο Ολυμπιακός απαντάει με τίτλους.
Κάποιοι προσπάθησαν να χτίσουν αφηγήματα.
Ο Ολυμπιακός γέμισε τροπαιοθήκες.
Και κάπως έτσι, η τελευταία διετία έκλεισε όπως ακριβώς της άξιζε:
Με τον κόσμο του Θρύλου να πανηγυρίζει και τους αριθμούς να γράφουν αυτό που κανένα αφήγημα δεν μπορεί να αλλάξει.
34-6.
Αν αυτό είναι η άνοδος, πώς θα ήταν η πτώση; Δύο χρόνια.. προσπάθειας, έξι τίτλοι συνολικά.