Η αναμονή τελειώνει. Οι ώρες μετρούν πλέον αντίστροφα και ο Ολυμπιακός μπαίνει στην τελευταία ευθεία πριν από ακόμη ένα Final Four της EuroLeague. Το πέμπτο συνεχόμενο. Το 15ο συνολικά. Αριθμοί που από μόνοι τους λένε πολλά, αλλά όχι τα πάντα.
Γιατί αυτή η ομάδα δεν έφτασε ως εδώ για να επιβεβαιώσει ότι ανήκει στην ελίτ. Αυτό το έχει κάνει ήδη. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται στην Αθήνα με μια διαφορετική αποστολή.
Να ολοκληρώσει. Να φτάσει εκεί που έφτασε τόσες φορές τα τελευταία χρόνια και αυτή τη φορά να κάνει το τελευταίο βήμα.
Από το Βελιγράδι μέχρι το Κάουνας και από το Άμπου Ντάμπι μέχρι σήμερα, η διαδρομή είχε μεγάλες βραδιές, στιγμές που γράφτηκαν στην ιστορία και λεπτομέρειες που πλήγωσαν. Όμως κάθε χρόνο η ομάδα σηκώθηκε ξανά.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο παράσημο αυτής της εποχής.
Μια ομάδα που δεν κουράστηκε να επιστρέφει. Μια ομάδα που δεν σταμάτησε να πιστεύει.
Τώρα το σκηνικό αλλάζει. Το Final Four είναι στην Αθήνα. Και ο Ολυμπιακός θέλει να μετατρέψει την παρουσία του σε κάτι περισσότερο από ακόμη μία υπενθύμιση συνέπειας.
Θέλει να το κάνει επιστροφή.
Μία νίκη μακριά από τον τελικό, μία διαδρομή μακριά από την αιωνιότητα
Το Final Four είναι πάντα διαφορετικό. Δεν έχει σημασία τι έκανες τον Οκτώβριο. Δεν μετρά τι έγινε στα playoffs. Δεν κουβαλάς πλεονέκτημα έδρας, στατιστικές και δικαιολογίες.
Κουβαλάς μόνο ό,τι έχτισες.
Και ο Ολυμπιακός βρίσκεται εδώ έχοντας χτίσει πολλά.
Μια ομάδα με κορμό, με προσωπικότητες, με παίκτες που έχουν περάσει σχεδόν κάθε πιθανό συναίσθημα της διοργάνωσης. Έχουν πανηγυρίσει, έχουν λυγίσει, έχουν δει τρόπαια να χάνονται στο τέλος και έχουν επιστρέψει.
Γι’ αυτό και η φετινή παρουσία μοιάζει διαφορετική. Όχι γιατί το Final Four γίνεται στην Ελλάδα.
Αλλά γιατί ο Ολυμπιακός μπαίνει σε αυτό έχοντας ξανά εκείνη τη γνώριμη αίσθηση: ότι είναι έτοιμος να διεκδικήσει μέχρι τέλους.
Η Φενέρ περιμένει στον ημιτελικό.
Και στον Πειραιά ξέρουν καλά πως για να ονειρευτείς Κυριακή, πρέπει πρώτα να επιβιώσεις Παρασκευή.
Αυτό όμως το ταξίδι δεν ξεκίνησε για να σταματήσει εκεί.