Όταν ο Εβάν Φουρνιέ πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού, ο ενθουσιασμός ήταν τεράστιος. Ένας παίκτης με χρόνια παρουσίας στο υψηλότερο επίπεδο του ΝΒΑ, με προσωπικότητα και τεράστιο όνομα, αποφάσιζε να φορέσει τα ερυθρόλευκα. Για τον περισσότερο κόσμο αυτή ήταν η αρχή της ιστορίας.
Για τον ίδιο, όμως, ίσως να είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα.
Πίσω στο 2010 στο Final Four του Παρισιού, είχε δει εικόνες από τον κόσμο του Ολυμπιακού και από την τρέλα που συνοδεύει τον σύλλογο σε τέτοιες στιγμές. Αργότερα είχε παραδεχθεί πως τότε πέρασε από το μυαλό του η σκέψη ότι κάποια στιγμή θα ήθελε να ζήσει κάτι αντίστοιχο φορώντας αυτή τη φανέλα.
Χρειάστηκαν χρόνια για να γίνει πραγματικότητα.
Και όταν τελικά ήρθε, ο τρόπος που τον υποδέχθηκε ο κόσμος στο αεροδρόμιο έμοιαζε περισσότερο με επιστροφή κάποιου δικού του ανθρώπου παρά με μία απλή μεταγραφή.
Ο Φουρνιέ αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή αυτό το περιβάλλον. Δεν προσπάθησε να σταθεί πάνω από την ομάδα, ούτε να μετατρέψει την παρουσία του σε προσωπικό project.
Και αυτό φάνηκε ακόμη περισσότερο όταν ήρθε η πρώτη μεγάλη απογοήτευση.
Το Αμπού Ντάμπι άφησε πίσω του μία εικόνα που δύσκολα ξεχάστηκε. Οι κάμερες έδειξαν τον Γάλλο να λυγίζει. Να μην κρύβεται. Να αφήνει τα δάκρυα να βγουν.
Εκείνη η στιγμή δημιούργησε έναν ιδιαίτερο δεσμό με τον κόσμο του Ολυμπιακού.
Γιατί μέσα σε λίγα λεπτά, ένας παίκτης που βρισκόταν μόλις λίγους μήνες στην ομάδα, έδειχνε ότι πονούσε σαν να είχε μεγαλώσει μέσα στο ΣΕΦ.
Η συνέχεια, όμως, έκανε ακόμη πιο ξεχωριστή την ιστορία του.
Αντί να ζητήσει περισσότερο χώρο, αντί να προστατεύσει το στάτους του, έκανε το αντίθετο. Δέχθηκε να προσαρμοστεί στις ανάγκες της ομάδας, να κάνει βήμα πίσω όταν χρειάστηκε και να λειτουργήσει με βάση αυτό που έβλεπε το προπονητικό επιτελείο. Ακόμη και όταν ο Ντόρσεϊ βρισκόταν σε εξαιρετική κατάσταση, ο ίδιος δεν στάθηκε απέναντι στην πραγματικότητα.
Στάθηκε μέσα στην ομάδα.
Και όταν έφτασε η ώρα του Final Four, όλα αυτά γύρισαν πίσω.
Μεγάλες φάσεις. Μεγάλες αποφάσεις. Μεγάλες εμφανίσεις και μεγάλα σουτ.
Ο Φουρνιέ δεν έγινε MVP επειδή έβαλε τους περισσότερους πόντους.
Έγινε MVP γιατί μέσα σε μία χρονιά πέρασε από την απογοήτευση στην ωριμότητα, από το δάκρυ στην επιρροή και από την προσδοκία στην ολοκλήρωση.
Κάπως έτσι, η εικόνα του με το τρόπαιο στα χέρια έμοιαζε λιγότερο με επιβράβευση μιας καλής διοργάνωσης.
Και περισσότερο με τη συνέχεια μιας ιστορίας που, τελικά, ίσως να είχε αρχίσει δεκαέξι χρόνια νωρίτερα.