Ο Σορτς αποθεώνεται πριν φορέσει τη φανέλα, όπως ακριβώς συνέβη πέρσι με τον Μπράουν. Το πρόβλημα είναι ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί.
Στον Παναθηναϊκό έχουν ένα ιδιαίτερο ταλέντο τα τελευταία χρόνια. Να ανακηρύσσουν τις μεταγραφές τους κορυφαίες της Ευρώπης πριν καν πατήσουν παρκέ.
Τα πρωτοσέλιδα, οι διθυραμβικοί τίτλοι, οι «βόμβες», οι «παικταράδες», οι προβλέψεις για Ευρωλίγκες και οι δηλώσεις περί ανίκητων ομάδων εμφανίζονται πολύ πριν φανεί τι πραγματικά μπορεί να προσφέρει ένας παίκτης μέσα στις τέσσερις γραμμές.
Κάπως έτσι συνέβη και με τον Λορέντζο Μπράουν πρόπερσι.
Την προηγούμενη σεζόν παρουσιάστηκε περίπου ως το τελευταίο κομμάτι του παζλ που θα εκτόξευε τον Παναθηναϊκό σε άλλο επίπεδο. Υπήρχαν άρθρα που μιλούσαν για ομάδα που θα κατακτήσει αήττητη την Ευρωλίγκα, για μεταγραφή που «ξέρανε την Ευρώπη» και για έναν παίκτη που θα άλλαζε τις ισορροπίες.
Έναν χρόνο αργότερα, η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική.
Ο Μπράουν αποχώρησε χωρίς να δικαιώσει τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν γύρω από το όνομά του και χωρίς να αφήσει το αποτύπωμα που προαναγγελλόταν.
Φέτος τη θέση του πήρε ο Τι Τζέι Σορτς.
Ένας εξαιρετικός παίκτης, αναμφίβολα. Ένας γκαρντ που έχει αποδείξει την αξία του και έπαιξε στην EuroLeague με μεγάλες φιλοδοξίες.
Όμως η ιστορία διδάσκει ότι άλλο η αξία ενός αθλητή και άλλο η επικοινωνιακή υπερβολή που τον συνοδεύει.
Γιατί στο ΟΑΚΑ δεν είναι λίγοι εκείνοι που έφτασαν ως «μεταγραφές του αιώνα» και έφυγαν χωρίς να δικαιώσουν τον θόρυβο που δημιουργήθηκε γύρω τους.
Το πρόβλημα δεν είναι ο Σορτς.
Ούτε ήταν ο Μπράουν.
Το πρόβλημα είναι η μόνιμη ανάγκη δημιουργίας ενός αφηγήματος σύμφωνα με το οποίο κάθε νέα προσθήκη παρουσιάζεται ως ο παίκτης που θα αλλάξει τα πάντα.
Και όταν τελικά η πραγματικότητα αποδειχθεί διαφορετική, η συζήτηση μεταφέρεται απλώς στον επόμενο.