Μερικές φορές ο χρόνος συμπυκνώνει τόσες εικόνες, τόσα συναισθήματα και τόσες στιγμές, που μοιάζει αδύνατο να χωρέσουν μέσα σε λίγους μήνες. Κι όμως, ο κόσμος του Ολυμπιακού τα τελευταία δύο χρόνια έζησε μια διαδρομή που δύσκολα περιγράφεται ακόμη και τώρα που την κοιτάζει πίσω.
Μέσα σε μια διετία, ο Θρύλος δεν κατέκτησε απλώς δύο ευρωπαϊκούς τίτλους. Έζησε δύο κορυφές, γέμισε δρόμους, ένωσε γενιές, ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και γιόρτασε με τρόπο που μόνο αυτός ξέρει να γιορτάζει. Από τη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι το ΟΑΚΑ και από τον Πειραιά μέχρι κάθε γωνιά της χώρας, οι φίλοι του συλλόγου έζησαν κάτι που μοιάζει με συνεχόμενο ερυθρόλευκο όνειρο.
Η αρχή γράφτηκε εκείνο το ιστορικό βράδυ της 29ης Μαΐου του 2024.
Στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Στο σπίτι της ΑΕΚ.
Εκεί όπου ο Ολυμπιακός κατέκτησε το Conference League και έφερε στην Ελλάδα το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στο ποδόσφαιρο.
Δεν ήταν όμως μόνο η κατάκτηση.
Ήταν η αίσθηση ότι ένας ολόκληρος οργανισμός και εκατομμύρια άνθρωποι έβλεπαν να δικαιώνονται χρόνια πίστης, ταξιδιών, απογοητεύσεων και προσμονής. Ήταν η στιγμή που ο Πειραιάς μετατράπηκε σε ένα τεράστιο πανηγύρι. Το Δημοτικό Θέατρο έγινε το επίκεντρο της χώρας και οι εικόνες εκείνης της νύχτας μπήκαν για πάντα στο συλλογικό άλμπουμ του Ολυμπιακού.
Και όμως, τίποτα δεν σταμάτησε εκεί.
Το καλοκαίρι που ακολούθησε, τα ευρωπαϊκά τρόπαια βγήκαν στον δρόμο. Περιόδευσαν σε όλη την Ελλάδα. Ο κόσμος τα είδε από κοντά, φωτογραφήθηκε, ξαναζούσε κάθε φορά εκείνη τη βραδιά. Ήταν σαν ο Ολυμπιακός να ήθελε να μοιραστεί τη χαρά του με όλους.
Κάπως έτσι μπήκε και η χρονιά των 100 χρόνων.
Ο Ολυμπιακός γιόρτασε έναν αιώνα ζωής όπως αρμόζει στο μέγεθος και στην ιστορία του. Οι εκδηλώσεις, οι συγκεντρώσεις, οι στιγμές συγκίνησης και κυρίως η κορύφωση με το ανεπανάληπτο drone show και το πυροτεχνικό θέαμα δημιούργησαν εικόνες που δύσκολα θα ξαναδούμε. Ο ουρανός του Πειραιά φωτίστηκε, η πόλη ντύθηκε στα ερυθρόλευκα και με φόντο την Ακρόπολη γράφτηκε ακόμη μία βραδιά που έμοιαζε περισσότερο με κινηματογραφική σκηνή παρά με εορτασμό συλλόγου.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ολυμπιακός δεν έμεινε στα 100 χρόνια κοιτώντας πίσω.
Διάλεξε να γράψει κι άλλο μέλλον.
Δύο χρόνια μετά το Conference League, ήρθε η κατάκτηση της Ευρωλίγκας.
Στο ΟΑΚΑ.
Στο σπίτι του αιώνιου αντιπάλου.
Με δεκάδες χιλιάδες ερυθρόλευκους να μετατρέπουν για δύο μέρες την Αθήνα σε μια τεράστια γιορτή. Με πάνω από 14.000 στον ημιτελικό και περίπου 18.000 στον τελικό. Με εικόνες που θύμιζαν έδρα Ολυμπιακού και όχι Final Four.
Και όταν σηκώθηκε η κούπα, κανείς δεν γύρισε σπίτι.
Η Αθήνα κοκκίνισε ξανά.
Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους.
Ο Πειραιάς ξαναζωντάνεψε.
Η διαδρομή προς το Δημοτικό Θέατρο μετατράπηκε ξανά σε ανθρώπινο ποτάμι. Περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι αποθέωσαν τον Γιώργο Μπαρτζώκα και τους παίκτες, τραγούδησαν μέχρι τα ξημερώματα και έδωσαν συνέχεια σε μια γιορτή που στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει δύο χρόνια νωρίτερα και δεν σταμάτησε ποτέ.
Από τη Νέα Φιλαδέλφεια στο ΟΑΚΑ.
Από το Conference League στην Ευρωλίγκα.
Από τα 100 χρόνια σε έναν νέο αιώνα γεμάτο υποσχέσεις.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη διαδρομή, καταλαβαίνει κανείς γιατί για τόσους ανθρώπους ο Ολυμπιακός δεν είναι απλώς μια ομάδα.
Είναι μια ζωή γεμάτη στιγμές που δύσκολα χωράνε σε λέξεις.
Είναι η ευλογία να είσαι Ολυμπιακός.