Όλη τη σεζόν συμπεριφέρονταν σαν να είχε ήδη γραφτεί ο επίλογος. Το Final Four στο ΟΑΚΑ παρουσιαζόταν περίπου ως προσωπική τους γιορτή, η Ευρωλίγκα ως… προ παραγγελμένη και ο Παναθηναϊκός ως η ομάδα που απλώς θα εμφανιστεί για να σηκώσει το τρόπαιο μπροστά στον κόσμο του.
Τελικά, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο σκληρή από τα stories, τις ατάκες και τις δημόσιες δηλώσεις υπεροχής.
Η Βαλένθια έκανε αυτό που ελάχιστοι πίστευαν πριν από μερικές εβδομάδες. Όχι μόνο επέστρεψε από το 0-2, αλλά κατάφερε να ολοκληρώσει ένα ιστορικό reverse sweep, αφήνοντας εκτός Final Four έναν Παναθηναϊκό που όλη τη χρονιά λειτουργούσε περισσότερο σαν επικοινωνιακό project παρά σαν πραγματικά έτοιμη ομάδα για κορυφή.
Όταν η αλαζονεία ξεπερνά το ίδιο το μπάσκετ
Το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό δεν ήταν μόνο ο αποκλεισμός. Οι μεγάλες ομάδες αποκλείονται. Χάνουν. Πέφτουν. Ξανασηκώνονται.
Το θέμα είναι ο τρόπος με τον οποίο χτίστηκε όλο το αφήγημα της χρονιάς.
Από το «δεν πιστεύουμε, ξέρουμε», μέχρι τις ειρωνείες για τον Ολυμπιακό, τα ατελείωτα live, τις υποσχέσεις για κούπες στο Σούνιο και το κλίμα απόλυτης έπαρσης που καλλιεργήθηκε γύρω από τον οργανισμό, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να θεωρεί πως η Ευρωλίγκα θα κατακτηθεί επειδή… έτσι έπρεπε να γίνει.
Μόνο που το μπάσκετ δεν λειτουργεί έτσι.
Και αυτό φάνηκε όταν η πίεση μεγάλωσε πραγματικά.
Η στιγμή που άρχισε να καταρρέει το αφήγημα
Ο Ολυμπιακός όλη τη χρονιά έπαιζε το καλύτερο και πιο σταθερό μπάσκετ στην Ευρώπη. Πρώτος στη regular season, dominant στα playoffs, σοβαρός, οργανωμένος και με ξεκάθαρη μπασκετική ταυτότητα.
Απέναντι, ο Παναθηναϊκός προσπαθούσε συνεχώς να καλύψει τα αγωνιστικά του προβλήματα με θόρυβο.
Και όταν η σειρά με τη Βαλένθια στράβωσε, φάνηκε πόσο εύθραυστο ήταν τελικά όλο αυτό που παρουσιαζόταν ως «αυτοκρατορία».
Τα νεύρα, η πίεση, οι εντάσεις, οι δημόσιες εκρήξεις και το διαρκές επικοινωνιακό χάος άρχισαν να πνίγουν την ίδια την ομάδα.
Η εικόνα του Γιαννακόπουλου μετά τον αποκλεισμό, με τρεμάμενη φωνή και εμφανή απογοήτευση, ήταν ουσιαστικά η εικόνα ολόκληρης της χρονιάς του Παναθηναϊκού. Μίας χρονιάς γεμάτης υπερβολή, ένταση και μεγάλες κουβέντες που τελικά δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ μέσα στο παρκέ.
Το ΟΑΚΑ θα κοκκινίσει χωρίς αυτούς
Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι τεράστια.
Περίμεναν χρόνια για να φιλοξενήσουν Final Four στο ΟΑΚΑ. Το αντιμετώπισαν σαν προσωπικό τους σκηνικό θριάμβου. Έβλεπαν ήδη την απονομή πριν καν τελειώσουν τα playoffs.
Και τελικά, όχι μόνο έμειναν εκτός, αλλά θα παρακολουθήσουν το γήπεδό τους να γεμίζει από τον κόσμο του αιώνιου αντιπάλου τους.
Αυτό είναι που πονά περισσότερο.
Όχι απλώς ο αποκλεισμός. Αλλά η κατάρρευση μιας ολόκληρης εικόνας ανωτερότητας που χτίστηκε μήνες τώρα με υπεροψία, ειρωνείες και ατελείωτο θόρυβο.
Γιατί στο τέλος, όσα stories κι αν ανέβουν, όσα live κι αν γίνουν και όσες ατάκες κι αν ειπωθούν, το μπάσκετ παραμένει το πιο δίκαιο άθλημα.
Και φέτος, η πραγματικότητα έδωσε την πιο σκληρή απάντηση στην πράσινη αλαζονεία.