Κάθε μεγάλη ομάδα έχει μια στιγμή μέσα σε έναν τελικό που καταλαβαίνεις ότι δύσκολα θα της φύγει το τρόπαιο από τα χέρια. Δεν είναι απαραίτητα το τελευταίο καλάθι.
Δεν είναι πάντα η μεγαλύτερη διαφορά. Είναι εκείνο το σημείο που αλλάζει η αίσθηση του αγώνα.
Στον φετινό τελικό, αυτή η στιγμή δεν ήρθε από μία φάση.
Ήρθε από τη συνολική εικόνα.
Από τον τρόπο που αντέδρασε ο Ολυμπιακός όταν η Ρεάλ έβρισκε ρυθμό. Από την ηρεμία του πάγκου. Από την κυκλοφορία της μπάλας. Από τις σωστές αποφάσεις. Από την αίσθηση ότι αυτή η ομάδα είχε ξαναβρεθεί εδώ και αυτή τη φορά δεν θα άφηνε την ευκαιρία να φύγει.
Κάπου εκεί άλλαξε και η εικόνα στις εξέδρες. Ο ενθουσιασμός έγινε βεβαιότητα.
Τα συνθήματα έγιναν γιορτή. Και πριν καν ακουστεί η κόρνα της λήξης, είχε αρχίσει να φαίνεται στα πρόσωπα όλων.
Ότι αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός δεν είχε έρθει απλώς να παίξει τελικό.
Είχε έρθει να τον πάρει.