Η εικόνα του τέλους στο Telecom Center Athens δεν είχε τίποτα το…θορυβώδες. Δεν υπήρχε η αίσθηση μιας ομάδας που μόλις πέτυχε κάτι που δεν περίμενε ούτε η ανάγκη για ένα ξέσπασμα απέναντι σε όσα είχαν προηγηθεί τα τελευταία χρόνια. Στα πρόσωπα των ανθρώπων του Ολυμπιακού έβλεπες περισσότερο ανακούφιση, πληρότητα και εκείνη τη σπάνια ηρεμία που εμφανίζεται όταν μία μεγάλη διαδρομή ολοκληρώνεται ακριβώς εκεί όπου πίστευες ότι μπορούσε να οδηγήσει.
Κι ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη ιδιαιτερότητα αυτής της EuroLeague.
Γιατί ο φετινός Ολυμπιακός δεν έμοιαζε ποτέ με ομάδα που κυνηγούσε μία βραδιά για να αλλάξει το αφήγημα γύρω της. Δεν έψαχνε μία επιτυχία για να δικαιωθεί απλά, ούτε έναν τίτλο για να αποκτήσει μέγεθος. Το μέγεθος υπήρχε ήδη.
Η πρωτιά στην κανονική περίοδο δεν ήρθε τυχαία. Η διαχείριση των τραυματισμών, οι αλλαγές ρόλων, η προσθήκη προσωπικοτήτων χωρίς να χαθεί η ισορροπία της ομάδας και η επιμονή στις αρχές που είχαν χτιστεί εδώ και χρόνια δημιούργησαν ένα σύνολο που δεν έφτασε στο Final Four ψάχνοντας απαντήσεις.
Έφτασε εκεί γνωρίζοντας τι είναι.
Απέναντι στη Φενέρ και στη συνέχεια απέναντι στη Ρεάλ, ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε σαν ομάδα που φοβάται μήπως χάσει άλλη μία ευκαιρία. Έπαιξε σαν ομάδα που ήξερε ότι η στιγμή της είχε έρθει.
Γι’ αυτό και οι πανηγυρισμοί είχαν κάτι διαφορετικό.
Δεν υπήρχε ανάγκη για να.. δοθεί απάντηση σε κάποιον. Υπήρχε μόνο η χαρά ανθρώπων που είδαν τη διαδρομή τους να δικαιώνεται.
Ο Ολυμπιακός δεν χρειαζόταν αυτή την κούπα για να αποδείξει ποιος είναι.
Την κατέκτησε για να θυμίσει γιατί είναι αυτός που είναι.