Το καλοκαίρι έγινε πολύς λόγος για την «υπεραξία» στους ψηλούς. Για τα χρήματα που πρέπει να δώσει μια ομάδα για να αποκτήσει ή να κρατήσει έναν σέντερ κορυφαίου επιπέδου.
Στο επίκεντρο βρέθηκε ο Νίκολα Μιλουτίνοφ. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να τον πάρει, έβαλε στο τραπέζι ένα τεράστιο ποσό και έδειξε ότι είναι διατεθειμένος να πληρώσει για να κάνει τη διαφορά.
Δεν τα κατάφερε.
Και εκεί ξεκίνησε το επόμενο βήμα. Η επιλογή του Ρισόν Χολμς. Ένα συμβόλαιο άνω των 2 εκατομμυρίων, με την προοπτική να καλύψει το κενό στη ρακέτα και να δώσει άμεσα λύσεις.
Μόνο που αυτό δεν έγινε ποτέ.
Ο Χολμς δεν «κούμπωσε», δεν είχε σταθερότητα και τελικά δεν κατάφερε να γίνει ο παίκτης που θα αλλάξει την εικόνα της ομάδας. Η κατάληξη είναι γνωστή: εκτός πλάνων πριν καν ολοκληρωθεί η σεζόν.
Την ίδια ώρα, ο Ολυμπιακός δεν μπήκε σε διαδικασία πειραμάτων. Κράτησε τον Μιλουτίνοφ και συνέχισε με μια λύση που γνωρίζει και τον δικαιώνει στο παρκέ.
Και κάπου εδώ τελειώνει και η κουβέντα.
Γιατί η υπεραξία δεν είναι το ποσό που ακούγεται το καλοκαίρι.
Είναι αυτό που φαίνεται τον Μάρτιο.
Και εκεί, η σύγκριση δεν αφήνει πολλά περιθώρια.