Δύο ώρες πριν από το τζάμπολ με την Αρμάνι Μιλάνο, στο ΟΑΚΑ στήθηκε ολόκληρο σκηνικό θριάμβου. Περίπου 700 οπαδοί του Παναθηναϊκού υποδέχθηκαν την αποστολή με συνθήματα, καπνογόνα φωτογραφίες, αγκαλιές και προσδοκία ότι «απόψε αλλάζουν όλα». Λες και ερχόταν τελικός, όχι ένα απλό ματς κανονικής περιόδου.
Το…glass floor είχε άλλη άποψη
Μόνο που ο αληθινός καθρέφτης δεν είναι τα αποδυτήρια ούτε τα stories στο Instagram. Είναι το γήπεδο. Κι εκεί οι Πράσινοι κατάφεραν να διαψεύσουν ακόμα και τους πιο αισιόδοξους χειροκροτητές τους.
Η Αρμάνι έκανε περίπατο σε μεγάλα διαστήματα, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε με ομάδα που πρώτη φορά γνωρίζεται και η υποτιθέμενη «οργή» μετατράπηκε σε απάθεια. Δεύτερη σερί ήττα στην EuroLeague, μάλιστα εντός έδρας. Από αυτές που πονάνε διπλά, γιατί δεν υπάρχει ούτε η διαιτησία να ρίξεις το φταίξιμο.
Η «υπέροχη» πράσινη ατμόσφαιρα
Στο τέλος του αγώνα οι εικόνες βάρυναν οριστικά. Φίλαθλοι μάζευαν τα μπουφάν τους και έφευγαν δύο λεπτά πριν τελειώσει το ματς. Άλλοι τους έβριζαν που αποχωρούσαν, σε μια κερκίδα διχασμένη, με θυμό να ξεσπά προς κάθε κατεύθυνση. Μια όμορφη οικογενειακή ατμόσφαιρα.
Με το τελευταίο σφύριγμα οι οπαδοί αποδοκίμασαν μαζικά παίκτες και τον Εργκίν Αταμάν, με ένα μακρόσυρτο κύμα γιούχας που αγκάλιασε ολόκληρο το αγωνιστικό οικοδόμημα. Κάποιοι δεν άντεξαν ούτε να περιμένουν το φινάλε για να εκφραστούν.
Η προσπάθεια να στηθεί κλίμα αποθέωσης πριν από το ματς κατέρρευσε μέσα σε λίγες ώρες. Οι 700 φωνές έξω από το ΟΑΚΑ δεν έφεραν φτερά. Έφεραν περισσότερες βρισιές στο τέλος.
Η αντίδραση που… δεν ήρθε ποτέ
Περίμεναν άπαντες στον Παναθηναϊκό να δουν μια ομάδα να βγάζει εγωισμό μετά τον Ολυμπιακό. Να δείξει ότι κάτι άλλαξε, ότι τα λόγια του προέδρου έγιναν πράξεις, ότι οι 700 πιστοί έξω από το OΑΚΑ έδωσαν φτερά.
Τελικά είδαν το ακριβώς αντίθετο. Ένα σύνολο χωρίς ρόλους, με παίκτες που περισσότερο έψαχναν το κινητό μετά το ματς παρά το καλάθι μέσα σε αυτό. Κι έτσι η υποτιθέμενη αντεπίθεση μετατράπηκε σε δεύτερη εντός έδρας ήττα.
Συμπέρασμα με πράσινη υπογραφή
Ο οργανισμός του Παναθηναϊκού απέδειξε για άλλη μία φορά ότι ζει στον κόσμο των εντυπώσεων. Ότι νομίζει πως το μπάσκετ αλλάζει με ομιλίες και καζάνια επικοινωνίας. Μα το άθλημα είναι πεισματάρικο: δεν συγκινείται από θεατρικές επισκέψεις και υποδοχές.
Και κάπως έτσι, το ΟΑΚΑ από ναός αντίδρασης έγινε σκηνή καζούρας. Με τους μισούς να φεύγουν νωρίτερα, τους άλλους μισούς να τσακώνονται μεταξύ τους και τους παίκτες να κοιτούν απορημένοι ποια «ντόπα» ακριβώς έπρεπε να βγει στο παρκέ.
Αυτή είναι η αλήθεια, όσο κι αν πονάει την πράσινη αφήγηση.