Το Final Four της EuroLeague δεν είναι ποτέ μια απλή μπασκετική διοργάνωση. Δεν αρκεί να έχεις καλό ρόστερ, ποιότητα ή μεγάλα ονόματα. Σε τέτοιες βραδιές χρειάζεται χαρακτήρας, προσωπικότητα και η ικανότητα να αντέχεις την πίεση όταν η μπάλα «καίει».
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο όπλο του φετινού Ολυμπιακού.
Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν έφτασε τυχαία μέχρι εδώ. Τερμάτισε πρώτη στη regular season, απέκλεισε με εμφατικό τρόπο τη Μονακό και απέδειξε σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς ότι διαθέτει την πιο σταθερή αγωνιστική ταυτότητα στην Ευρώπη.
Όμως το σημαντικότερο στοιχείο της είναι άλλο. Αυτή η ομάδα έχει μάθει να επιστρέφει.
Έχει μάθει να σηκώνεται μετά από απογοητεύσεις, να αντέχει τις δύσκολες στιγμές και να μένει όρθια όταν γύρω της υπάρχει πίεση. Οι χαμένοι τελικοί, τα buzzer beaters, οι πίκρες των προηγούμενων Final Four δεν τη λύγισαν. Τη δυνάμωσαν.
Και αυτό φαίνεται στον τρόπο που λειτουργεί πλέον ολόκληρος ο οργανισμός.
Ο Βεζένκοφ επέστρεψε πιο ώριμος και πιο αποφασισμένος. Ο Φουρνιέ ήρθε για να δώσει προσωπικότητα και εμπειρία κορυφαίου επιπέδου. Ο Γουόκαπ, ο Παπανικολάου, ο Μιλουτίνοφ, ο ΜακΚίσικ ξέρουν ακριβώς τι σημαίνει Final Four. Ξέρουν τι σημαίνει να παίζεις με όλη την Ευρώπη να σε κοιτά.
Και μαζί τους υπάρχει ένας προπονητής που έχει χτίσει μια ομάδα με ξεκάθαρη φιλοσοφία, πνευματική ισορροπία και μπασκετική πειθαρχία.
Γι’ αυτό και ο φετινός Ολυμπιακός μοιάζει διαφορετικός.
Όχι επειδή λέει μεγάλα λόγια. Αλλά επειδή δείχνει έτοιμος να πάει στο ΟΑΚΑ με καθαρό μυαλό, αυτοπεποίθηση και τη σιωπηλή αποφασιστικότητα μιας ομάδας που ξέρει πόσο κοντά βρίσκεται στον μεγάλο στόχο.
Και στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που μετρά περισσότερο σε τέτοιες διοργανώσεις.