Ο Αχιλλέας Μαυροδόντης γράφει στο Red Info για τον Ολυμπιακό και όσους προσπαθούν να μειώσουν την επιτυχία του μετά την ΑΞΙΑ κατάκτηση της EuroLeague.
Προσπαθώ εδώ και μέρες να βάλω σε σειρά όσα ένιωσα βλέποντας τον Ολυμπιακό να ανεβαίνει ξανά στην κορυφή της Ευρώπης, μετά από 13 χρόνια. Η αλήθεια είναι πως ακόμη δυσκολεύομαι.
Γιατί, όσο κι αν το αναλύσουμε, η κατάκτηση της EuroLeague είναι μια τεράστια δικαίωση για αυτή την ομάδα και για όλους όσοι στάθηκαν δίπλα της τα τελευταία χρόνια. Για έναν προπονητή που αμφισβητήθηκε όσο λίγοι, για παίκτες που άκουσαν πολλά, αλλά συνέχισαν να παλεύουν, για έναν αρχηγό όπως ο Κώστας Παπανικολάου που άξιζε να σηκώσει πρώτος αυτό το τρόπαιο. Και φυσικά για τους αδελφούς Αγγελόπουλους, που άντεξαν, επέμειναν και περίμεναν 13 χρόνια για να ξαναζήσουν μια τέτοια στιγμή, να βλέπουν την ομάδα τους, για την οποία τόσο μα τόσο έχουν «ματώσει», να φτάνει στην κορυφή.
Στο T-Center ένιωθες πως ήρθε επιτέλους η στιγμή της αποκατάστασης. Της αποκατάστασης μιας μεγάλης αδικίας. Αυτή η ομάδα δεν γινόταν να μείνει χωρίς έναν ευρωπαϊκό τίτλο στη δεύτερη εποχή Μπαρτζώκα. Δεν γινόταν να φτάνει συνέχεια τόσο κοντά και να μένει στο τέλος με άδεια χέρια. Ο ίδιος ο Ολυμπιακός έφτασε εκεί που έφτασε, με το μπάσκετ του, με τη συνέπειά του, με τη δουλειά του. Κανείς δεν του χάρισε τίποτα και κανείς δεν τον έβαλε με το ζόρι στην κορυφή. Μόνος του τα κατάφερε και κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τους ανθρώπους της ομάδας τη χαρά τους.
Ο καθένας μπορεί να δει την ιστορία από τη δική του πλευρά. Εγώ στέκομαι σε αυτά που είδα. Σε ανθρώπους που το 2023 δάκρυζαν από στεναχώρια και το 2026 έκλαιγαν από χαρά. Σε έναν Πειραιά που γέμισε μέσα στη νύχτα για να υποδεχτεί την ομάδα. Σε μικρά παιδιά, σε οικογένειες, σε ανθρώπους κάθε ηλικίας που πανηγύριζαν σαν να γύρισαν για λίγο στα πιο αθώα χρόνια τους. Εκεί, υπομονετικά. Από νωρίς, μέχρι τις 5 το ξημέρωμα. Γιατί, όπως είπε ο μεγάλος Κώστας Παπανικολάου, αυτό είναι Ολυμπιακός, «να είναι 5 το πρωί κι εσύ να είσαι ακόμη εδώ και να φωνάζεις με όλη την δύναμη της ψυχής σου».
Αυτό είναι και ο αθλητισμός γενικότερα. Η δυνατότητα να νιώσεις ξανά παιδί. Να ξεχάσεις για λίγο τα πάντα και να ζήσεις μια στιγμή καθαρής χαράς. Και όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος να μειώσει αυτή την επιτυχία, δεν πρόκειται να τα καταφέρει.
Τις τελευταίες ημέρες, πολλοί έχουν προσπαθήσει να μειώσουν την επιτυχία. Είτε μιλώντας για βολές, είτε μιλώντας για διαιτητές, είτε μιλώντας για οτιδήποτε άλλο. Μάταιη προσπάθεια. Πραγματικά μάταιη. Ο Ολυμπιακός είναι ΑΞΙΑ στην κορυφή της Ευρώπης και κανείς δεν μπορεί να πείσει την κοινή γνώμη για το αντίθετο.
Όπως δίκαια ήταν και η επιτυχία του Παναθηναϊκού το 2024, έτσι τεράστια είναι και αυτή του Ολυμπιακού τώρα. Η χαρά τέτοιων στιγμών δεν ακυρώνεται. Τότε δηλαδή ήταν όλα σωστά και δίκαια και τώρα όλα είναι βρώμικα; Δεν πάει έτσι παιδιά.
Οι πανηγυρισμοί, όμως, τελείωσαν. Μπροστά υπάρχει το πρωτάθλημα και το είπε ξεκάθαρα και ο Βεζένκοβ μέσα στη γιορτή. Αν έρθει και αυτός ο τίτλος, τότε η γεύση που θα μείνει στο καλοκαίρι θα είναι γλυκιά. Όχι ότι εάν δεν το πάρει θα είναι αποτυχημένη η σεζόν, αλλά ο Ολυμπιακός ζει και αναπνέει σαν οργανισμός για να κατακτά τρόπαια. Όλα τα τρόπαια. Και το πρωτάθλημα θα είναι ακόμη μια μεγάλη επιτυχία.
ΥΓ. Αισθάνομαι σαν η μοίρα να ήθελε τον Εβάν Φουρνιέ στον Πειραιά. Σαν αυτός ο παικταράς να γεννήθηκε για να φέρει τον Ολυμπιακό στην κορυφή. Και το έκανε. Γιατί; Γιατί είναι ο ΕΒΑΝ ΦΟΥΡΝΙΕ. Ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες που έπαιξαν ποτέ στην Ευρώπη.
ΥΓ2. «Για όσα ζήσαμε, αλλά και για όσα θα ζήσουμε», είχε πει ο Σάσα Βεζένκοβ όταν επέστρεψε. Και επέστρεψε για να φέρει τον Ολυμπιακό εκεί που του αξίζει. Και το έκανε.
ΥΓ3. Μοντέρο και ΜακΙντάιρ κλεισμένοι. Για τον Πίτερς θα γίνει η προσπάθεια να μείνει. Ο Ολυμπιακός του 2026 – 2027 θα είναι ακόμη πιο τρομακτικός και θα μπει στο νέο του σπίτι με μια ομάδα ικανή να τον φέρει ξανά στην κορυφή.
ΥΓ4. Όσο ο Γιώργος Μπαρτζώκας κάθεται σε αυτόν τον πάγκο, δεν φοβάμαι τίποτα…