Κάποιες αποχωρήσεις γράφονται με μια λιτή ανακοίνωση. Άλλες συνοδεύονται από ένα «ευχαριστώ» και λίγες αναμνήσεις. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι περιπτώσεις που το τέλος μιας διαδρομής μοιάζει περισσότερο με το κλείσιμο ενός ολόκληρου κεφαλαίου.
Η περίπτωση του Σακίλ ΜακΚίσικ ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία.
Μετά από επτά χρόνια στον Ολυμπιακό, ο Αμερικανός γκαρντ αποχαιρέτησε τον σύλλογο με λόγια που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια ενός επαγγελματικού «αντίο». Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο στοιχείο της ιστορίας του στον Πειραιά.
Γιατί ο ΜακΚίσικ μίλησε για οικογένεια. Μίλησε για σπίτι. Μίλησε για ανθρώπους.
«Ο Πειραιάς μου έδωσε κάτι περισσότερο από μια ομάδα. Μου έδωσε μια οικογένεια», έγραψε μεταξύ άλλων στο συγκινητικό αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, αποτυπώνοντας με λίγες μόνο λέξεις όσα έζησε όλα αυτά τα χρόνια με τα ερυθρόλευκα.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η ουσία.
Ο Σακίλ ΜακΚίσικ ήρθε στον Ολυμπιακό τον Φεβρουάριο του 2020 ως μία μεταγραφή που λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν πόσο σημαντική θα αποδεικνυόταν. Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπητούς αθλητές της ομάδας, αποτελώντας κομμάτι μιας από τις πιο επιτυχημένες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας του τμήματος.
Δεν ήταν μόνο τα μεγάλα σουτ.
Δεν ήταν μόνο τα καρφώματα που ξεσήκωναν το ΣΕΦ.
Δεν ήταν μόνο οι εμφανίσεις στα Final Four, τα πρωταθλήματα και οι τίτλοι. Ήταν η αυθεντικότητα. Η ενέργεια.
Η αίσθηση ότι κάθε φορά που έμπαινε στο παρκέ αγωνιζόταν σαν να είχε μεγαλώσει στον Πειραιά.
Γι’ αυτό και η σχέση που δημιούργησε με τον κόσμο του Ολυμπιακού ήταν διαφορετική.
Δεν χτίστηκε σε μία βραδιά.
Δεν γεννήθηκε από έναν τίτλο.
Χτίστηκε μέσα από τα χρόνια, τις δυσκολίες, τις νίκες και τις απογοητεύσεις. Χτίστηκε μέσα από μια κοινή πορεία.
Όταν λοιπόν ένας αθλητής που πέρασε επτά σεζόν στον ίδιο σύλλογο δηλώνει πως η Ελλάδα έγινε το σπίτι του και πως ο Ολυμπιακός θα είναι για πάντα κομμάτι του, τότε γίνεται ξεκάθαρο πως η σύνδεση αυτή δεν ήταν απλώς επαγγελματική.
Ήταν ανθρώπινη.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο παράσημο τόσο για τον ίδιο όσο και για τον οργανισμό του Ολυμπιακού.
Γιατί οι μεγάλοι σύλλογοι δεν κρίνονται μόνο από τους τίτλους που κατακτούν.
Κρίνονται και από τους δεσμούς που δημιουργούν.
Από το αν μπορούν να κάνουν έναν αθλητή που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου να νιώθει ότι ανήκει εδώ.
Να αισθάνεται πως αυτή η φανέλα είναι κάτι περισσότερο από μια επαγγελματική υποχρέωση.
Ο Σακίλ ΜακΚίσικ αποχωρεί έχοντας κατακτήσει τίτλους, έχοντας ζήσει βραδιές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην ιστορία του συλλόγου και έχοντας συμβάλει καθοριστικά σε μια σπουδαία εποχή για το τμήμα μπάσκετ.
Πάνω απ’ όλα όμως αποχωρεί έχοντας κερδίσει κάτι που δεν αγοράζεται και δεν καταγράφεται σε καμία στατιστική.
Την αγάπη και τον σεβασμό του κόσμου.
Και όταν ένας παίκτης φεύγει αφήνοντας πίσω του τόσα συναισθήματα, τότε σημαίνει πως δεν υπήρξε απλώς μέλος μιας ομάδας.
Υπήρξε κομμάτι της.
Και γι’ αυτό ο Σακίλ ΜακΚίσικ δεν θα θυμάται απλώς τον Ολυμπιακό.
Όπως έγραψε και ο ίδιος, ο Ολυμπιακός θα είναι πάντα κομμάτι του.
Και το ίδιο ισχύει και αντίστροφα.