Ο καλύτερος Ολυμπιακός της χρονιάς εμφανίστηκε όταν έπρεπε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, απέναντι σε μία ομάδα που ήρθε στην Αθήνα για να υπερασπιστεί τον τίτλο της, οι «ερυθρόλευκοι» δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Με εμφάνιση ομάδας που ξέρει ποια είναι, τι θέλει και πώς θα το διεκδικήσει, διέλυσαν τη Φενέρμπαχτσε, την εκθρόνισαν και έκλεισαν θέση στον μεγάλο τελικό απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Κι όμως, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της βραδιάς ίσως να μην ήταν η νίκη.
Ήταν η αντίδραση μετά από αυτή.
Δεν υπήρξαν υπερβολές. Δεν υπήρξαν σκηνές ολοκλήρωσης. Δεν υπήρξε αίσθηση αποστολής που τελείωσε. Υπήρξαν χαμόγελα, αγκαλιές, ανακούφιση και αμέσως μετά… βλέμμα μπροστά.
Γιατί αυτός ο Ολυμπιακός έχει δείξει όλη τη χρονιά ότι δεν μετράει τις διαδρομές, αλλά τον προορισμό.
Τερμάτισε πρώτος στην κανονική διάρκεια. Επιβεβαίωσε την ανωτερότητά του στα playoffs. Πέρασε τη Μονακό. Έβγαλε εκτός τη Φενέρ που κρατούσε το ευρωπαϊκό στέμμα. Και σε κάθε βήμα, αντί να μεγαλώνει ο θόρυβος, μεγάλωνε η αίσθηση ελέγχου.
Όχι γιατί θεωρεί δεδομένο ότι θα κερδίσει.
Αλλά γιατί συμπεριφέρεται σαν ομάδα που ξέρει ότι τίποτα δεν χαρίζεται.
Αυτό φάνηκε και μετά τον ημιτελικό.
Ο κόσμος είχε κάθε λόγο να παρασυρθεί. Το ΟΑΚΑ ήταν κατακόκκινο. Η ατμόσφαιρα θύμιζε βραδιά τίτλου. Η δίψα για το ευρωπαϊκό είναι τεράστια. Και δικαιολογημένα. Όμως μέσα στην ομάδα δεν βγήκε η εικόνα της έκρηξης. Βγήκε η εικόνα συγκέντρωσης.
Σαν να πέρασε ένα μήνυμα χωρίς να ειπωθεί:
«Δεν ήρθαμε μέχρι εδώ για να σταματήσουμε τώρα».
Και τώρα μπροστά βρίσκεται η Ρεάλ Μαδρίτης.
Η ομάδα απέναντι στην οποία υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί. Η ομάδα που σε τέτοιες βραδιές έχει γράψει ιστορία. Η ομάδα που δεν χρειάζεται συστάσεις.
Αλλά απέναντί της δεν θα βρει έναν Ολυμπιακό που ψάχνει υπέρβαση.
Θα βρει έναν Ολυμπιακό που πέρασε όλη τη χρονιά αποδεικνύοντας ότι ανήκει στην κορυφή.
Μία ομάδα ταπεινή. Μία ομάδα πεινασμένη.
Και πλέον μία νίκη μακριά από το να ολοκληρώσει αυτό που έχτιζε μήνες τώρα.