Δύσκολα θα βρει κανείς εικόνες από Final Four στην Ευρώπη που να έμοιαζαν τόσο πολύ με έδρα ομάδας όσο αυτές που δημιούργησε ο κόσμος του Ολυμπιακού στην Αθήνα.
Από το πρώτο σφύριγμα του ημιτελικού μέχρι τη στιγμή που σηκώθηκε η κούπα στον ουρανό του ΟΑΚΑ, η αίσθηση ήταν ίδια. Ότι ο Ολυμπιακός δεν πήγε απλώς να παίξει σε μία ουδέτερη διοργάνωση. Πήγε και δημιούργησε το δικό του περιβάλλον.
Πάνω από 14.000 φίλοι των Ερυθρόλευκων στον ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε.
Περίπου 18.000 στον τελικό με τη Ρεάλ.
Δύο μέρες που οι εξέδρες άλλαξαν χρώμα, οι διάδρομοι γέμισαν ερυθρόλευκα κασκόλ, οι φωνές δεν σταμάτησαν και η εικόνα που έβγαινε προς όλη την Ευρώπη δεν θύμιζε Final Four που απλώς φιλοξενείται στην Αθήνα.
Θύμιζε γιορτή του Ολυμπιακού.
Κι αυτό ίσως είναι που δίνει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτή την κατάκτηση.
Γιατί δεν ήταν μόνο ότι η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα έφτασε στην κορυφή.
Ήταν ότι έφτασε εκεί έχοντας μαζί της έναν κόσμο που από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι δεν βρέθηκε στο ΟΑΚΑ για να παρακολουθήσει.
Βρέθηκε στο ΟΑΚΑ για να σπρώξει.
Για να τραγουδήσει. Για να γίνει κομμάτι της ιστορίας.
Και όταν ήρθε η ώρα της απονομής, η εικόνα ήταν σχεδόν συμβολική.
Η Ευρωλίγκα να σηκώνεται μέσα σε ένα κατακόκκινο ΟΑΚΑ.
Και μετά να ακολουθεί το δεύτερο μέρος της γιορτής.
Οι δρόμοι. Η διαδρομή. Ο Πειραιάς. Το Δημοτικό Θέατρο.
Οι χιλιάδες άνθρωποι που περίμεναν μέχρι τα ξημερώματα.
Γιατί τελικά κάποιες κατακτήσεις δεν μένουν μόνο στις φωτογραφίες της απονομής.
Μένουν στις εικόνες που δημιουργεί ο κόσμος.