Μία πρεμιέρα δεν μπορεί να δώσει ασφαλή συμπεράσματα για μία σεζόν που θα κρατήσει πολλούς μήνες. Μπορεί, όμως, να δώσει μία πρώτη εικόνα. Και αυτή που έστειλε ο Ολυμπιακός από τη Βιτόρια ήταν κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική.
Το 106-89 απέναντι στην Μπασκόνια έχει προφανώς τη σημασία του. Περισσότερο, όμως, μετράει ο τρόπος. Οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν χρειάστηκε να παίξουν το τέλειο μπάσκετ, ούτε να φτάσουν κοντά στα όρια των δυνατοτήτων τους. Κι όμως, έβαλαν 106 πόντους εκτός έδρας, σημειώνοντας την καλύτερη επιθετική επίδοση της ιστορίας τους στην EuroLeague.
Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο στοιχείο αυτής της πρώτης ευρωπαϊκής βραδιάς: η αίσθηση ότι αυτό που είδαμε δεν είναι το τελικό προϊόν. Είναι απλώς η αρχή.
Ντόρσεϊ και Βεζένκοφ από εκεί που σταμάτησαν
Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ χρειάστηκε 23 λεπτά για να βάλει 25 πόντους. Τέσσερα στα πέντε δίποντα, τέσσερα στα έξι τρίποντα και απόλυτος από τη γραμμή των βολών. Όταν βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση, ο Ολυμπιακός αποκτά έναν παίκτη που μπορεί μέσα σε λίγες κατοχές να αλλάξει ολόκληρο το παιχνίδι.
Δίπλα του ο Σάσα Βεζένκοφ έκανε ξανά αυτό που πλέον μοιάζει σχεδόν φυσιολογικό. Σε μόλις 19 λεπτά είχε 22 πόντους με 8/9 δίποντα και 6/6 βολές, μαζί με πέντε ριμπάουντ. Δύο παίκτες, 47 πόντοι και όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί καν να μείνουν για μεγάλο διάστημα στο παρκέ.
Το ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στους αριθμούς τους. Βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται πλέον να περιμένει αποκλειστικά από αυτούς.
Ο Μοντέρο δείχνει από νωρίς τι μπορεί να προσφέρει
Η πρώτη επίσημη ευρωπαϊκή εικόνα του Γιαν Μοντέρο με τα ερυθρόλευκα ήταν ίσως το πιο ενδιαφέρον μήνυμα της βραδιάς.
Ο 23χρονος γκαρντ τελείωσε το παιχνίδι με 15 πόντους, πέντε ριμπάουντ και πέντε ασίστ. Το σημαντικότερο είναι η άνεση με την οποία μπορεί να δημιουργήσει κάτι όταν η κατοχή μοιάζει να κολλάει. Έχει ταχύτητα, προσωπική φάση, μπορεί να επιτεθεί στο καλάθι και δίνει στον Γιώργο Μπαρτζώκα ένα διαφορετικό στοιχείο στην περιφέρεια.
Δεν χρειάζεται από τώρα να φορτωθεί με υπερβολικές προσδοκίες. Η σεζόν είναι μεγάλη και η EuroLeague απαιτεί χρόνο προσαρμογής. Το πρώτο δείγμα, πάντως, εξηγεί γιατί στον Ολυμπιακό πιστεύουν τόσο πολύ στις δυνατότητές του.
Και δίπλα στον Μοντέρο υπάρχει ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Διαφορετικός γκαρντ, διαφορετική φιλοσοφία. Περισσότερο οργανωτής, παίκτης που θα ψάξει πρώτα να βάλει τους υπόλοιπους στο παιχνίδι και στη Βιτόρια μοίρασε έξι ασίστ. Όσο αποκτά καλύτερη επικοινωνία με τον Βεζένκοφ, τον Ντόρσεϊ και τους ψηλούς, τόσο περισσότερα πράγματα μπορεί να ξεκλειδώσει επιθετικά.
Και δεν έχουν μπει ακόμη όλα τα κομμάτια
Εδώ αρχίζει να γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα η συζήτηση για τον φετινό Ολυμπιακό.
Ο Ντόντα Χολ και ο Ταϊρίκ Τζόουνς έδωσαν ενέργεια και ριμπάουντ, με τον δεύτερο να φτάνει μάλιστα σε double-double με 12 πόντους και 10 ριμπάουντ. Την ίδια ώρα, ο Νίκολα Μιλουτίνοφ χρησιμοποιήθηκε για μόλις εννέα λεπτά, έχοντας προέλθει από το πρόβλημα τενοντίτιδας που τον ταλαιπώρησε.
Με απλά λόγια, η front line του Ολυμπιακού έχει ακόμη πολλά περιθώρια για να φτάσει εκεί που πραγματικά μπορεί.
Το ίδιο ισχύει συνολικά για την ομάδα. Νέα πρόσωπα πρέπει να μάθουν το παιχνίδι των παλιών, διαφορετικές πεντάδες πρέπει να δοκιμαστούν και ο Μπαρτζώκας έχει μπροστά του μία ολόκληρη σεζόν για να βρει τις ισορροπίες του.
Οι 106 πόντοι και το ακόμα πιο σημαντικό μήνυμα
Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Ο Ολυμπιακός δέχθηκε 89 πόντους. Η Μπασκόνια ξεκίνησε με 6/6 τρίποντα, έβαλε 29 στην πρώτη περίοδο και υπήρξαν αμυντικές κατοχές που δεδομένα δεν θα άρεσαν στον Μπαρτζώκα.
Αυτό είναι και το παράδοξο της πρεμιέρας.
Ο Ολυμπιακός είχε πράγματα να διορθώσει και παρ’ όλα αυτά έφυγε από μία παραδοσιακά απαιτητική έδρα έχοντας πετύχει 106 πόντους και χωρίς το αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί στο δεύτερο ημίχρονο.
Αν λοιπόν υπάρχει κάτι που αξίζει περισσότερο να κρατήσει κανείς από τη Βιτόρια, δεν είναι ότι ο Ολυμπιακός βρίσκεται ήδη στο καλύτερό του επίπεδο.
Είναι ακριβώς το αντίθετο.
Δεν βρίσκεται.
Και παρ’ όλα αυτά μπορεί να παρουσιάζει τέτοια εικόνα.
Περισσότερες λύσεις, περισσότεροι τρόποι
Αυτό ίσως διαφοροποιεί περισσότερο τη φετινή ομάδα. Υπάρχει Ντόρσεϊ για το μεγάλο επιθετικό ξέσπασμα. Υπάρχει Βεζένκοφ για τη συνέπεια και την αποτελεσματικότητα που έχει κάνει να μοιάζουν συνηθισμένα πράγματα που μόνο συνηθισμένα δεν είναι.
Υπάρχει Μοντέρο για το απρόβλεπτο και την προσωπική δημιουργία. Υπάρχει Μίλερ-ΜακΙντάιρ για την οργάνωση. Υπάρχουν διαφορετικού τύπου ψηλοί, μέγεθος, αθλητικότητα και λύσεις για διαφορετικά παιχνίδια.
Και φυσικά, μην ξεχνάμε τον Εβάν Φουρνιέ. Τον ηγέτη και MVP του περσινού Final Four και των τελικών του πρωταθλήματος, έναν παίκτη που έχει αποδείξει ότι μπορεί να βγει μπροστά όταν η μπάλα «καίει» και να καθορίσει τα μεγαλύτερα παιχνίδια. Ο Ολυμπιακός έχει την πολυτέλεια να διαθέτει έναν ακόμη παίκτη τέτοιου επιπέδου, με προσωπικότητα, εμπειρία και την ικανότητα να πάρει πάνω του μία ολόκληρη βραδιά όταν χρειαστεί.
Και αυτό σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει με περισσότερους από έναν τρόπους.
Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ να είναι ίδιο.
Αυτό για μία ομάδα που θέλει να φτάσει μέχρι το τέλος είναι ίσως σημαντικότερο ακόμη και από μία εντυπωσιακή πρεμιέρα.
Η προοπτική είναι αυτή που ενθουσιάζει περισσότερο
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τη σεζόν ως πρωταθλητής Ευρώπης και επομένως γνωρίζει ότι φέτος όλοι θα θέλουν να τον κερδίσουν. Το βάρος είναι διαφορετικό όταν δεν κυνηγάς απλώς την κορυφή, αλλά καλείσαι να την υπερασπιστείς.
Η πρώτη εικόνα, όμως, δείχνει μία ομάδα που όχι μόνο διατήρησε τον κορμό και την ποιότητά της, αλλά πρόσθεσε χαρακτηριστικά που πέρσι δεν είχε στον ίδιο βαθμό.
Γι’ αυτό και το 106-89 από μόνο του λέει λιγότερα από όσα φαίνεται.
Το σημαντικότερο είναι η προοπτική.
Γιατί αν αυτός είναι ο Ολυμπιακός του Σεπτεμβρίου, με καινούργιους παίκτες που ακόμη προσαρμόζονται, με τον Μιλουτίνοφ να επιστρέφει σταδιακά και με αρκετή δουλειά ακόμη μπροστά του, τότε έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι μέσα στη χρονιά μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος.
Και αυτή ίσως είναι η πιο ενδιαφέρουσα σκέψη που άφησε πίσω της η βραδιά στη Βιτόρια.
Οι 106 πόντοι ήταν εντυπωσιακοί.
Η προοπτική αυτού του Ολυμπιακού είναι ακόμη περισσότερο.
