Ο τρόπος λειτουργίας του επικοινωνιακού μηχανισμού γύρω από τον Παναθηναϊκό είναι γνώριμος. Οτιδήποτε αφορά τον Ολυμπιακό μπορεί μέσα σε λίγες ώρες να μετατραπεί σε κεντρικό θέμα, να αποκτήσει τη δική του ερμηνεία και να παρουσιαστεί μέσα από μία πολύ συγκεκριμένη οπτική.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί τις τελευταίες ημέρες η υπόθεση του Τόμας Γουόκαπ. Όταν, όμως, η κουβέντα μεταφέρεται στα δικά τους, τα αντανακλαστικά πολλές φορές αλλάζουν. Υποθέσεις που αφορούν το εσωτερικό του Παναθηναϊκού είτε περνούν πολύ πιο χαμηλά είτε παρουσιάζονται μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα, με τις κατάλληλες εξηγήσεις ώστε να διαμορφώνεται η επιθυμητή εικόνα.
Και κάπου εδώ έρχεται η περίπτωση του Τζέντι Οσμάν.
Η αποχώρησή του είχε παρουσιαστεί με συγκεκριμένο τρόπο και με ιδιαίτερη έμφαση στους οικονομικούς συσχετισμούς και στα δεδομένα της αγοράς. Μόνο που τώρα μίλησε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής και η περιγραφή του δεν ταυτίζεται ακριβώς με το αφήγημα που είχε προηγηθεί.
Ο ίδιος ο Οσμάν, άλλωστε, ήταν απολύτως ξεκάθαρος για όσα συνέβησαν: «Δεν μπορούσα να πάω στον πρόεδρο και να του πω “ζήτα μικρότερο buyout για να με διευκολύνεις, επειδή θέλω να πάω σε άλλη ομάδα της EuroLeague”. Αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβεί».
Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, μάλιστα, αν αναλογιστεί κανείς όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες με την περίπτωση του Γουόκαπ και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο αυτή προβάλλεται και σχολιάζεται. Εκεί κάθε εξέλιξη, κάθε λεπτομέρεια και κάθε τοποθέτηση αποκτά τη δική της επικοινωνιακή διάσταση.
Πρόκειται για μια τοποθέτηση που έχει τη σημασία της, καθώς προέρχεται από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή της υπόθεσης και δίνει μια αρκετά διαφορετική διάσταση σε όσα είχαν παρουσιαστεί γύρω από την αποχώρησή του.
Αυτό είναι ένα κομμάτι της ιστορίας που δύσκολα χωρά στην εικόνα που είχε επιχειρηθεί να δημιουργηθεί.
Γιατί τελικά είναι πολύ εύκολο να αναλύεται καθημερινά κάθε τι που συμβαίνει στον Ολυμπιακό, να ερμηνεύεται κάθε κίνηση και να στήνεται γύρω της μια ολόκληρη επικοινωνιακή συζήτηση. Όταν όμως ένα θέμα αφορά τον Παναθηναϊκό, η ίδια διάθεση για ανάλυση και ανάδειξη δεν είναι πάντοτε τόσο έντονη.
Η περίπτωση Οσμάν είναι χαρακτηριστική ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Δεν χρειάζεται κάποιος αντίπαλος να αμφισβητήσει όσα παρουσιάστηκαν.
Αρκεί να ακούσει κανείς τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.
Και, όπως αποδεικνύεται, άλλα έλεγαν για τον Οσμάν και άλλα λέει ο ίδιος.