Η περασμένη σεζόν ολοκληρώθηκε για τον Παναθηναϊκό με μια παταγώδη αποτυχία και ένα τεράστιο αγωνιστικό σοκ. Οι «πράσινοι» απέτυχαν να δώσουν έστω το «παρών» στο Final Four της EuroLeague που διεξήχθη στο ίδιο τους το σπίτι, στο ΟΑΚΑ, και αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν από τον καναπές τους τον Ολυμπιακό να κατακτά την κορυφή της Ευρώπης μέσα στην έδρα τους. Μια τραυματική εμπειρία, που έγινε ακόμη βαρύτερη από τις εικόνες που γέννησε το Final Four της Αθήνας με το κατακόκκινο από τους φίλους του Ολυμπιακού ΟΑΚΑ τα «ερυθρόλευκα» πανηγύρια αλλά και.από όσα ακολούθησαν.
Γιατί στη συνέχεια ήρθε και η απώλεια του πρωταθλήματος, ολοκληρώνοντας με τον χειρότερο δυνατό τρόπο μια σεζόν που είχε ξεκινήσει με εντελώς διαφορετικές προσδοκίες.
Κάπου εκεί, από τις 24 Μαΐου και μετά, άρχισε και η διαρκής αναζήτηση ενός επικοινωνιακού σωσιβίου. Ενός θέματος που θα μπορούσε κάθε φορά να αλλάξει την ατζέντα, να μεταφέρει αλλού τη συζήτηση και να αφήσει όσο γίνεται πιο πίσω όσα είχαν συμβεί μέσα στις τέσσερις γραμμές.
Αρχικά ήταν οι μεταγραφές. Κάθε κίνηση παρουσιαζόταν περίπου ως απόδειξη υπεροχής για την επόμενη ημέρα και ως προμήνυμα όσων θα ακολουθούσαν, την ώρα που από το ίδιο ρόστερ αποχωρούσαν σημαντικοί παίκτες, όπως ο Τσεντί Οσμάν. Η ουσία, όμως, ήταν μία: η κουβέντα έπρεπε να φύγει από το χθες και να πάει όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο αύριο.
Και τώρα, το νέο επικοινωνιακό σωσίβιο ακούει στο όνομα Τόμας Γουόκαπ.
Η υπόθεση του Αμερικανού γκαρντ παρουσιάζεται ως ένα ακόμη μεγάλο «χτύπημα» για τον Ολυμπιακό, με την προσπάθεια να χτιστεί γύρω της ένα πολύ ευρύτερο αφήγημα για όσα συμβαίνουν στον Πειραιά. Μόνο που, πριν αρχίσει κανείς να πανηγυρίζει για τη δήθεν «κατάρρευση» του Ολυμπιακού, καλό θα ήταν να βάλει στη σωστή σειρά τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης ιστορίας.
Γιατί άλλο η ανάγκη να βρεθεί ένα ακόμη επικοινωνιακό σωσίβιο και άλλο τα γεγονότα.
Και στην περίπτωση του Γουόκαπ, τα γεγονότα έχουν πολύ συγκεκριμένη σειρά…