Οι τίτλοι είναι αριθμοί. Οι μεγάλες σεζόν είναι αναμνήσεις.
Και η χρονιά που ολοκληρώθηκε για τον Ολυμπιακό δεν θα μείνει στην ιστορία μόνο για τις κούπες που προστέθηκαν στην τροπαιοθήκη του συλλόγου. Θα μείνει γιατί δημιούργησε στιγμές που οι φίλοι της ομάδας θα θυμούνται για πολλά χρόνια.
Η επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης δεν ήταν απλώς ένας ακόμη τίτλος. Ήταν η δικαίωση μιας προσπάθειας που χτιζόταν εδώ και χρόνια. Ήταν η επιβράβευση μιας διοίκησης που δεν σταμάτησε ποτέ να επενδύει. Ήταν η δικαίωση ενός προπονητή που αμφισβητήθηκε όσο λίγοι, αλλά συνέχισε να υπηρετεί το πλάνο του με απόλυτη συνέπεια.
Ήταν όμως και κάτι ακόμη.
Ήταν η επιβεβαίωση ότι ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί όπου ανήκει. Στην κορυφή.
Το Final Four του ΟΑΚΑ έδωσε μια ιδιαίτερη συμβολική διάσταση σε αυτή την επιτυχία. Σε ένα γήπεδο που φιλοξένησε τα μεγαλύτερα όνειρα των αντιπάλων του, ο Ολυμπιακός ήταν εκείνος που τελικά σήκωσε την κούπα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγες εβδομάδες αργότερα ολοκλήρωσε την κυριαρχία του με την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή υπήρξαν πολλές εικόνες που θα μείνουν ανεξίτηλες. Οι εμφανίσεις του Φουρνιέ στα κρίσιμα παιχνίδια. Η σταθερότητα του Βεζένκοφ. Η κυριαρχία του Μιλουτίνοφ στις δύο ρακέτες. Η ηγετική παρουσία του Παπανικολάου. Οι αποφάσεις του Μπαρτζώκα. Η αδιάκοπη στήριξη των Αγγελόπουλων.
Κυρίως όμως θα μείνει η αίσθηση μιας ομάδας που αρνήθηκε να λυγίσει.
Μιας ομάδας που δεν αναζήτησε δικαιολογίες. Μιας ομάδας που δεν έψαξε άλλοθι.
Και γι’ αυτό η φετινή σεζόν δεν θα καταγραφεί απλώς ως μία ακόμη επιτυχημένη χρονιά του Ολυμπιακού.
Θα καταγραφεί ως μία από εκείνες τις χρονιές που ενισχύουν τον μύθο ενός συλλόγου και υπενθυμίζουν γιατί το όνομά του παραμένει συνδεδεμένο με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού.