Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό είναι αναμφίβολα ένα μεγάλο γεγονός για τους πράσινους. Μιλάμε για έναν επιτυχημένο προπονητή και έναν άνθρωπο που συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες στιγμές των «πρασίνων» και άφησε το αποτύπωμά του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το μέγεθος και την αξία του.
Ωστόσο, η έκταση της αποθέωσης που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες λέει ίσως περισσότερα για όσα προηγήθηκαν, παρά για όσα έρχονται.
Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι ο Παναθηναϊκός βίωσε πριν από λίγες εβδομάδες ένα από τα πιο δύσκολα βράδια της σύγχρονης και όχι μόνο ιστορίας του. Είδε από τον… καναπέ το Final Four να διεξάγεται στο ΟΑΚΑ, αλλά δεν κατάφερε καν να δώσει το «παρών» σε αυτό, μένοντας εκτός από τη Βαλένθια. Και στη συνέχεια παρακολούθησε χιλιάδες φίλους του Ολυμπιακού να μετατρέπουν για δύο ημέρες το γήπεδο σε μια τεράστια ερυθρόλευκη γιορτή.
Οι εικόνες είναι ακόμα νωπές.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας να σηκώνει την κούπα. Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι να πανηγυρίζουν. Οι παίκτες του Ολυμπιακού να γιορτάζουν μέσα στο ΟΑΚΑ. Ο κόσμος των «ερυθρόλευκων» να τραγουδά στις εξέδρες του γηπέδου που φιλοξένησε το μεγαλύτερο μπασκετικό ραντεβού της χρονιάς.
Και τελικά ο Ολυμπιακός να φεύγει από εκεί ως πρωταθλητής Ευρώπης.
Όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το προσπεράσουν, πρόκειται για εικόνες που άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στον αντίπαλο οργανισμό.
Γι’ αυτό και η σημερινή έκρηξη ενθουσιασμού μοιάζει να είναι κάτι περισσότερο από χαρά για μια επιστροφή. Μοιάζει με ανάγκη.
Ανάγκη να αλλάξει η συζήτηση. Ανάγκη να δημιουργηθεί ένα νέο αφήγημα. Ανάγκη να βρεθεί ένα σημείο αναφοράς που θα επιτρέψει στον κόσμο να κοιτάξει μπροστά και να αφήσει πίσω του όσα συνέβησαν τον Μάιο.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ακούστηκαν ακόμη και υπερβολές περί γεγονότος «μεγαλύτερου από ευρωπαϊκό». Μια διατύπωση που από μόνη της δείχνει πόσο έντονη είναι η ανάγκη να παρουσιαστεί η νέα εποχή ως κάτι κοσμοϊστορικό.
Ο Παναθηναϊκός ανέκαθεν επένδυε πολύ στην επικοινωνία, στα μεγάλα γεγονότα, στις εντυπώσεις και στη δημιουργία κλίματος. Είναι μέρος της λειτουργίας του οργανισμού εδώ και δεκαετίες. Και ασφαλώς η επιστροφή του Ομπράντοβιτς προσφέρεται ιδανικά για μια τέτοια επικοινωνιακή αντεπίθεση.
Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία.
Ο Ομπράντοβιτς επιστρέφει σε έναν σύλλογο που ψάχνει απαντήσεις μετά από μια σεζόν που ολοκληρώθηκε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο για εκείνον και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τον μεγάλο του αντίπαλο.
Γι’ αυτό και η εικόνα των τελευταίων ημερών δεν μοιάζει απλώς με ενθουσιασμό.
Μοιάζει με την προσπάθεια ενός οργανισμού και ενός κόσμου να αφήσουν πίσω τους μια πληγή που εξακολουθεί να πονά.
Και ίσως γι’ αυτό η επιστροφή του Ομπράντοβιτς γιορτάζεται τόσο έντονα.
Όχι μόνο για όσα μπορεί να φέρει στο μέλλον.
Αλλά και για όσα επιχειρεί να σβήσει από το πρόσφατο παρελθόν.