Ορισμένες αποφάσεις μιλούν από μόνες τους. Και η απόφαση του Παναθηναϊκού να ολοκληρώσει τη συνεργασία του με τον Εργκίν Αταμάν είναι μία από αυτές.
Γιατί όσο κι αν κάποιοι προσπάθησαν όλο το προηγούμενο διάστημα να παρουσιάσουν μια διαφορετική πραγματικότητα, όσο κι αν επιχείρησαν να μεταφέρουν τη συζήτηση στη διαιτησία, στο «σύστημα» και σε κάθε πιθανή δικαιολογία, η πραγματικότητα είναι ότι η ίδια η διοίκηση του Παναθηναϊκού έδωσε την πιο ξεκάθαρη απάντηση.
Αν όλα έφταιγαν εκτός από τον Παναθηναϊκό, αν πράγματι χάθηκε η Ευρωλίγκα και το πρωτάθλημα λόγω διαιτησίας, αν πράγματι οι «πράσινοι» ήταν θύματα μιας οργανωμένης αδικίας, τότε γιατί αποχωρεί ο προπονητής;
Γιατί αλλάζει η τεχνική ηγεσία;
Γιατί κλείνει ένας κύκλος που υποτίθεται ότι αδικήθηκε;
Η απάντηση είναι προφανής.
Διότι στον Παναθηναϊκό γνωρίζουν πολύ καλά ότι η φετινή σεζόν ήταν αποτυχημένη.
40 εκατομμύρια για ένα Κύπελλο Ελλάδας. Και η αποτυχία δεν αφορά μόνο το φινάλε της φετινής χρονιάς.
Αφορά συνολικά την τελευταία διετία.
Ο Παναθηναϊκός επένδυσε τεράστια ποσά, δημιούργησε το ακριβότερο ρόστερ της Ευρώπης και φέτος έφτασε να διαθέτει προϋπολογισμό που άγγιζε τα 40 εκατομμύρια ευρώ.
Το αποτέλεσμα;
Ένα Κύπελλο Ελλάδας. Και τίποτε περισσότερο.
Την ίδια ώρα ο Ολυμπιακός κατέκτησε την EuroLeague και το πρωτάθλημα, ολοκληρώνοντας μια από τις πιο επιτυχημένες σεζόν της ιστορίας του.
Από την κορυφή στην αμφισβήτηση
Είναι αλήθεια ότι ο Αταμάν θα συνδέσει πάντα το όνομά του με την κατάκτηση της EuroLeague και του πρωταθλήματος στην πρώτη του χρονιά στον Παναθηναϊκό.
Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Όμως στο υψηλότερο επίπεδο δεν κρίνονται όλα από το χθες.
Κρίνονται από το σήμερα.
Και το σήμερα λέει ότι τα δύο τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός κατέκτησε μόλις δύο Κύπελλα Ελλάδας.
Για έναν οργανισμό που επένδυσε τόσα χρήματα και παρουσίαζε ως μοναδικό στόχο την κυριαρχία σε Ελλάδα και Ευρώπη, αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία.
Καταρρέει και το αφήγημα της «αδικίας»
Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση.
Όλο το προηγούμενο διάστημα χτίστηκε ένα ολόκληρο αφήγημα γύρω από τη διαιτησία.
Ένα αφήγημα που επιχειρούσε να εξηγήσει την απώλεια του πρωταθλήματος μέσω εξωαγωνιστικών παραγόντων. Μόνο που η αποχώρηση Αταμάν έρχεται να το αποδυναμώσει από μόνη της.
Γιατί αν στον Παναθηναϊκό πίστευαν πραγματικά ότι η ομάδα έχασε τον τίτλο αποκλειστικά λόγω διαιτησίας, αν θεωρούσαν ότι το αγωνιστικό τους πλάνο ήταν άψογο και ότι απλώς έπεσαν θύματα μιας αδικίας, τότε η λογική θα υπαγόρευε τη συνέχιση της συνεργασίας με τον προπονητή.
Αντί γι’ αυτό, αποφάσισαν να αλλάξουν σελίδα.
Και κάθε αλλαγή σελίδας συνοδεύεται από μια σιωπηρή παραδοχή ότι κάτι δεν λειτούργησε σωστά.
Η πιο ξεκάθαρη απάντηση
Τελικά, η πιο ισχυρή απάντηση σε όσα ακούστηκαν και γράφτηκαν μετά τους τελικούς δεν ήρθε από τον Ολυμπιακό.
Ήρθε από τον ίδιο τον Παναθηναϊκό.
Διότι όταν αποχωρεί ο άνθρωπος που είχε παρουσιαστεί ως ο αρχιτέκτονας μιας νέας δυναστείας, τότε είναι προφανές ότι η διοίκηση αξιολόγησε διαφορετικά τη χρονιά από ό,τι τα επικοινωνιακά αφηγήματα των προηγούμενων εβδομάδων τα οποία παρεμπιπτόντως η ίδια τροφοδότησε.
Και κάπως έτσι, η αποχώρηση του Αταμάν δεν αποτελεί απλώς μια αλλαγή προπονητή.
Αποτελεί τη μεγαλύτερη παραδοχή ότι τα πράγματα δεν πήγαν όπως είχαν σχεδιαστεί.
Και ότι η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που κάποιοι προσπαθούσαν να παρουσιάσουν.