Υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό σε όλη τη φετινή πορεία του Παναθηναϊκού. Κάθε φορά που προέκυπτε ένα δύσκολο ερώτημα, η συζήτηση μεταφερόταν αμέσως κάπου αλλού.
Και τελικά, όταν ολοκληρώθηκε η σεζόν, οι απαντήσεις που όφειλε να δώσει ο οργανισμός για όσα συνέβησαν στο παρκέ δεν δόθηκαν ποτέ.
Η χρονιά έκλεισε με τον Ολυμπιακό πρωταθλητή Ευρώπης μέσα στο ΟΑΚΑ και πρωταθλητή Ελλάδας. Έκλεισε με τον Παναθηναϊκό εκτός Final Four και έχοντα απωλέσει τους δυο βασικούς τίτλους. Κι όμως, αντί να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για τα αίτια της αποτυχίας, η ατζέντα άλλαζε διαρκώς.
Μετά τον αποκλεισμό από τη Βαλένθια, η συζήτηση μεταφέρθηκε στη «διεφθαρμένη EuroLeague». Η κουβέντα δεν έμεινε στο γιατί μια ομάδα με τόσο υψηλό μπάτζετ αποκλείστηκε πριν καν φτάσει στο Final Four που διεξαγόταν στο γήπεδό της.
Στη συνέχεια ήρθαν οι τελικοί του πρωταθλήματος. Εκεί το βάρος μεταφέρθηκε στη διαιτησία, στον Λιόλιο, στην Τσαρούχα, στις καταγγελίες και στις δημόσιες συγκρούσεις. Για εβδομάδες ολόκληρες η επικαιρότητα περιστρεφόταν γύρω από εξωαγωνιστικά ζητήματα.
Όμως τα βασικά ερωτήματα παρέμεναν αναπάντητα.
Ποιος σχεδίασε ένα ρόστερ που έφτασε στο πιο κρίσιμο σημείο της χρονιάς να ψάχνει λύσεις στη θέση του σέντερ;
Ποιος επέλεξε τις μεταγραφές;
Ποιος είχε την ευθύνη της διαχείρισης του αγωνιστικού πλάνου;
Ποιος αξιολόγησε ότι το συγκεκριμένο μοντέλο λειτουργούσε σωστά;
Και τελικά, γιατί μια ομάδα που χτίστηκε για να κατακτήσει την EuroLeague δεν βρέθηκε καν στο Final Four του ΟΑΚΑ;
Καμία από αυτές τις συζητήσεις δεν κυριάρχησε.
Αντίθετα, αμέσως μετά το τέλος της σεζόν ήρθε το επόμενο κεφάλαιο. Η αποχώρηση του Εργκίν Αταμάν. Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Οι πανηγυρικές παρουσιάσεις. Οι δηλώσεις περί νέας εποχής. Η δημιουργία ενός ενθουσιασμού που γρήγορα κάλυψε όλα όσα είχαν προηγηθεί.
Κι όμως, υπάρχει μια αντίφαση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Αν πράγματι για όλα έφταιγε η EuroLeague, αν πράγματι για όλα έφταιγαν οι διαιτητές, αν πράγματι το πρόβλημα ήταν αποκλειστικά εξωτερικό, τότε γιατί άλλαξε ο προπονητής;
Γιατί αυξάνεται το μπάτζετ;
Γιατί γίνονται νέες μεταγραφικές κινήσεις;
Γιατί αλλάζει ολόκληρη η δομή του αγωνιστικού σχεδιασμού;
Οι ίδιες οι κινήσεις του Παναθηναϊκού αποτελούν έμμεση παραδοχή ότι υπήρχαν σοβαρά αγωνιστικά προβλήματα. Ότι έγιναν λάθη. Ότι χρειάζονται διορθώσεις.
Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό για κάθε ομάδα που αποτυγχάνει στους στόχους της.
Το παράδοξο είναι ότι αντί να προηγηθεί η αυτοκριτική και η ανάλυση αυτών των λαθών, προηγήθηκε η αλλαγή της ατζέντας.
Ίσως γιατί η επικοινωνία αποτελούσε πάντοτε ένα από τα ισχυρότερα όπλα του οργανισμού. Ίσως γιατί ήταν πιο εύκολο να συζητούν όλοι για τον Ομπράντοβιτς, για τη νέα εποχή και για τη μεγάλη επιστροφή, παρά για τους λόγους που ο Ολυμπιακός σήκωσε την EuroLeague στο ΟΑΚΑ και ολοκλήρωσε τη χρονιά στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης.
Όμως η πραγματικότητα παραμένει η ίδια.
Οι ομάδες δεν κρίνονται από τα συνθήματα, τις παρουσιάσεις και τις φιέστες του καλοκαιριού.
Κρίνονται από όσα συμβαίνουν στο παρκέ.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η συζήτηση που στον Παναθηναϊκό αποφεύχθηκε περισσότερο από κάθε άλλη φέτος και όχι μόνο.